Η Βικτώρια
Του Λευτέρη Π. Παπαδόπουλου
Λένε πως «πατρίδα μας είναι η παιδική μας ηλικία». Συμφωνώ απολύτως. Και μελαγχολώ, γιατί γεννήθηκα και μεγάλωσα σε μια γειτονιά που κοντεύει να καταντήσει γκέτο, σύμφωνα με έρευνα επιστημονικής ομάδας του Παντείου, με επικεφαλής την καθηγήτρια Εγκληματολογίας Χριστίνα Ζαραφωνίτου. Η παιδική γειτονιά μου είναι η πλατεία Βικτωρίας. Η Βικτώρια, όπως τη λέγαμε. Το 45% των κατοίκων της, σήμερα, δηλώνει ότι η εγκληματικότητα έχει αυξηθεί ραγδαία τα τελευταία χρόνια και το 90% θεωρεί ότι είναι άθλια ολόκληρη η περιοχή.
Εκατοντάδες κλοπές στον δρόμο, διαρρήξεις σπιτιών και καταστημάτων,
πορνεία, χρήση ναρκωτικών σε διάφορες γωνιές, κάθε μέρα. Οι Ελληνες που
πήραν μέρος στην έρευνα αποδίδουν όλ' αυτά στο ότι υπάρχει υψηλή
συγκέντρωση αλλοδαπών και ότι οι ίδιοι αποτελούν μειονότητα.
Αισθάνονται, φυσικά, ανασφαλείς, χαρακτηρίζουν αναποτελεσματικά τα μέτρα
της Αστυνομίας και γι' αυτό προσπαθούν να αυτοπροστατευθούν, βάζοντας
στα σπίτια τους και τα μαγαζιά τους συναγερμούς, κλειδαριές, ρολά,
πόρτες και κάμερες ασφαλείας.
Στη δεκαετία του '50, η πλατεία Βικτωρίας είχε «πολύ καλό κόσμο».
Εκεί έμεναν οι καθηγητές Πράτσικας και Ρόκας, ο Μένης Κουμανταρέας, το
δεξί χέρι του Μεταξά, ο Μανιαδάκης, ο δικηγόρος του Μπελογιάννη Μηνάς
Γαλέος, ο Ανδρέας Εμπειρίκος, η Ελένη Χαλκούση, το αφεντικό της
Ηλεκτρικής Εταιρείας, ο Πολογιώργης, λίγο πιο πάνω (Κοδριγκτώνος) ο
Στυλιανός Γονατάς, στρατηγοί (Πιτσίκας), φαρμακέμποροι (Κουπαρούσος)
κ.ά.