Το πρόβλημα είναι ακριβώς αυτό: Το ότι οι άνθρωποι που έχουν αναλάβει τη διακυβέρνηση, αλλά και λειτουργοί που βρίσκονται σε πολύ σημαντικά πόστα, δεν βλέπουν τίποτα το κακό να συμβαίνει. Είτε γιατί δεν θέλουν να δουν, είτε γιατί δεν μπορούν λόγω χαρακτήρα, παιδείας, αξιακών αρχών. Οπόταν, όλα βαίνουν καλώς. Γιατί να τα διορθώσουμε;
Ενώ ο κάθε ευαισθητοποιημένος πολίτης που επισκέπτεται αυτές τις μέρες τον Ακάμα, βλέπει καταστροφή χωρίς επιστροφή, ο υπουργός Περιβάλλοντος και το Τμήμα Δασών το μόνο που βλέπουν είναι καθυστέρηση στην ολοκλήρωση των έργων που έχουν αρχίσει μέσα στη Δασική Περιοχή. Αλλά και πάλι, δεν υπάρχει –για αυτούς- ουσιαστικό πρόβλημα, αφού υπάρχει πρόνοια στο συμβόλαιο της εργοληπτικής εταιρείας για καταβολή προστίμου σε περίπτωση καθυστέρησης. Οπόταν, οι μπουλντόζες μπορούν να συνεχίσουν τη δουλειά τους όπως άρχισαν κι όπως θα έκαναν σε οποιαδήποτε άλλη περιοχή καλούνταν να ανοίξουν δρόμο.
Και για όλα υπάρχουν απαντήσεις: «Σε κάποια σημεία η διάνοιξη του δρόμου φτάνει τα δέκα μέτρα;» «Ναι, για να γίνουν στάσεις λεωφορείων». «Σε κάποια σημεία οι εκσκαφές είναι μεγαλύτερες από τις προβλεπόμενες;» «Ναι, το υπέδαφος ήταν αμμώδες και η εκσκαφή συνεχίστηκε μέχρι να βρεθεί στέρεο έδαφος». «Τοποθετήθηκαν μπάζα και υλικά σε σημεία που προκαλούν ζημιά στο περιβάλλον;» «Ναι, αλλά δεν τρέχει τίποτα. Θα μετακινηθούν σε άλλα σημεία».
