Του Λευτέρη Π. Παπαδόπουλου
Όλο
και χειρότερα πάνε τα πράγματα, μέρα με τη μέρα. Οι εφημερίδες, η
τηλεόραση, η «πιάτσα», δεν αφήνουν περιθώρια ούτε για ένα «μισό
χαμόγελο», ούτε για μια υποψία αισιοδοξίας. Βαδίζω στους δρόμους και
συνεχώς αντικρίζω ανθρώπους σκυθρωπούς, ευερέθιστους, έτοιμους για
καβγά. Πώς μας καταντήσανε έτσι; Πώς μας έμπλεξαν τη ζωή, μέσα σε
σκοτεινές λεωφόρους, γεμάτες από Γερμανούς και Φινλανδούς;
Παντού ενοικιαστήρια. Παντού απλήρωτοι λογαριασμοί της ΔΕΗ, κάτω
από τζαμαρίες με τα κεπέγκια κατεβασμένα. Και βρώμα. «Τι έγινε το
μανάβικο;» «Εκλεισε» «Πότε;» «Πριν από δύο μήνες - το καλοκαίρι. Ο
μανάβης δεν μπορούσε να τα βγάλει πέρα. Γραμμάτια, παιδιά, ξέρεις...». Η
απόγνωση. Σε κάθε γειτονιά, σε κάθε γωνιά. Και τα νέα, από την
τηλεόραση κυρίως, να 'ναι μαύρα. Πώς θα γλιτώσουμε απ΄αυτούς τους
διαβόλους, τους δανειστές;
