Ανείπωτα λόγια
Ενθαρρυμένος από την καταθλιπτική
αμηχανία της κοινωνίας και τις μυθολογημένες επιδόσεις της κυβερνήσεως,
επανέκαμψε πλησίστιος ο καθεστωτικός καθωσπρεπισμός. Και, κατά το
σύνηθες, βάλλει ριπηδόν εναντίον εκείνων που επικρίνουν το υφιστάμενο
πολιτικό σύστημα και τους πρωταγωνιστές του. Ταυτόχρονα, ψέγει την κατά
την κρίση του διάχυτη ανομία, την οποία αποδίδει στο εγγενές μιας
ανερμάτιστης κοινωνίας και στο εξ ορισμού ιδιωφελές, πάλι κατά την κρίση
του, των συνδικαλιστικών διεκδικήσεων.
Ετσι, λοιδορείται και συκοφαντείται οποιαδήποτε κινητοποίηση ή
κίνηση διαμαρτυρίας, η οποία εκφεύγει των ορίων που έχει επιβάλει η
συστημική λογική. Δεν υπάρχει απεργία που να μη θεωρείται παρέκβαση.
Ούτε ιδεολογική προσέγγιση, που δεν ταιριάζει στο καθεστωτικό πατρόν, η
οποία να μην εκλαμβάνεται ως ανησυχητικό κρούσμα -ου μην αλλά και ως
υλικό προτρεπτικό ανομιών.
Ας μην αναφερθούν ιδεολογικά μορφώματα και συναφείς συμπεριφορές, οι οποίες φέρουν αιρετικό πρόσημο, όπως αντιεξουσιαστικές και εναλλακτικές ομάδες. «Αναρχικός και να το λέει μέσα στη Βουλή;», ανέκραξε προσφάτως πρωινός τηλεοπτικός ιεράξ, ο οποίος προφανώς, μέσα στον ολίγιστο κόσμο του, έχει συνδέσει τον αναρχισμό με την ανομία.