Ούτε έναν χυμό, κύριε Υπουργέ;
Με τον Κωστάκη Αντωνίου
Όταν μια Κυβέρνηση έχει χρήματα να πληρώνει σε κουβαλητούς στα Υπουργεία, να γεμίζει το Προεδρικό με επικοινωνιολόγους και δημοσιογράφους, να καταβάλλει γενναίους μισθούς σε υψηλόβαθμους αξιωματούχους της δημόσιας υπηρεσίας και να γονατίζει τον κόσμο με βάρβαρες φορολογίες, τότε αυτή η Κυβέρνηση είναι ανάλγητη και αναίσθητη μπροστά στον πόνο και στη δυστυχία των πολιτών της.
Όταν ένα κράτος δεν έχει χρήματα να προσφέρει έναν χυμό στους άπορους μαθητές, και όταν με την άστοργη πολιτική του υποχρεώνει, στον 21ον αιώνα, οικογένειες να προσφέρουν για υιοθεσία τα παιδιά τους, επειδή δεν έχουν χρήματα να τα ταΐσουν και όταν σπρώχνει στην αυτοκτονία ανθρώπους, από απελπισία λόγω του κουρέματος των καταθέσεών τους, τότε δεν έχει υπόθεση.
Και όταν μια Κυβέρνηση έχει χρήματα να πληρώνει σε κουβαλητούς στα Υπουργεία, να γεμίζει το Προεδρικό με επικοινωνιολόγους και δημοσιογράφους, να καταβάλλει γενναίους μισθούς σε υψηλόβαθμους αξιωματούχους της δημόσιας υπηρεσίας και να γονατίζει τον κόσμο με βάρβαρες φορολογίες, τότε αυτή η Κυβέρνηση είναι ανάλγητη και αναίσθητη μπροστά στον πόνο και στη δυστυχία των πολιτών της.
Πού πήγαν εκείνες οι περιβόητες διακηρύξεις και δεσμεύσεις του Προέδρου Αναστασιάδη, ότι θα επαναδιαπραγματευθεί προς όφελος των ευπαθών ομάδων, τις επαχθείς πρόνοιες της δανειακής σύμβασης;
Πού πήγαν εκείνες οι περιβόητες διακηρύξεις του ιδίου και των Υπουργών του, ότι δεν θα επιβληθούν φορολογίες;