Στη νέα εποχή ο άνθρωπος χρειάζεται ένα ζευγάρι ιδανικά

 

 

Της Pίτσας Mασούρα
Δεν ξέρω καν αν συζητάμε πια μεταξύ μας. Συναντιόμαστε, δεν αμφιβάλλω. Μιλάμε για την αφόρητη ζέστη, για τα επικείμενα νέα μέτρα, χρησιμοποιούμε ορολογία τρόικας και υπουργείου Οικονομικών (ισοδύναμα μέτρα, οριζόντιες περικοπές…), μετράμε τις απώλειες, περιγράφουμε στιγμές στο τραμ, το μετρό, το λεωφορείο. Μας διχάζει ή μας ενώνει η λαθρομετανάστευση και η αντιμετώπισή της, δηλώνουμε εξπέρ στην εξειδίκευση των μέτρων, ανησυχούμε για το δόγμα της Θράκης, ένας υφέρπων πατριωτισμός μάς πνίγει, αλλά τίποτα το σπουδαίο, το ανατρεπτικό. Μιλάμε με στόμφο, αλλά και λίγο φόβο – ένα έμπειρο μάτι τον διακρίνει στις συσπάσεις των ματιών. Η επιστροφή στην ελαφρότητα, σε αυτό που λέμε μικροσυζήτηση, είναι δεδομένη. Ο λόγος μας δεν είναι αναθεωρητικός των χαμένων αξιών, ούτε καν των γνωστών δεδομένων. Λες και το μόνο που μας ενδιαφέρει, είναι να ξορκίσουμε τη μιζέρια των άλλων, τον πόνο των άλλων.

Περικοπές και στην... ανθρωπιά

Μάνος Χαραλαμπάκης

Ακόμη ένα «θύμα» της κρίσης: η ανθρωπιά. Συμπαραστεκόμαστε και βοηθάμε όσους χάνουν τους μισθούς ή τις δουλειές τους. Διαμαρτυρόμαστε γι’ αυτούς. Αλλά ας μην κρυβόμαστε κάνουμε εκπτώσεις στην ανθρωπιά.

Nα ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα:
Πριν από περίπου μία εβδομάδα έγινε μία διαμαρτυρία στο Κέντρο της Αθήνας για κάτι πολύ αυτονόητο σε άλλες πόλεις της Ευρώπης και του Κόσμου. Για το δικαίωμα να περπατάει κανείς άνετα, ελεύθερα, χωρίς εμπόδια και πάνω απ' όλα με ασφάλεια στα πεζοδρόμια και τους πεζόδρομους. Στη διαμαρτυρία συμμετείχαν μόλις 50 - 100 άνθρωποι.
Για ένα θέμα που αφορά συμπολίτες μας που υποφέρουν, τους ηλικιωμένους, τις μητέρες με τα παιδικά καροτσάκια, τους πολίτες με αναπηρία αλλά και τους υπόλοιπους πεζούς δεν εκδηλώνεται ούτε μαζική αγανάκτηση, ούτε οργή.
Μα θα πει κανείς «δεν πρόκειται για θέμα επιβίωσης. Αυτοί που βγαίνουν κατά χιλιάδες το τελευταίο διάστημα στους δρόμους, αυτοί που απεργούν το κάνουν διότι δεν μπορούν να ζήσουν τις οικογένειές τους. Μειώνονται οι μισθοί τους. Απολύονται. Τους πνίγει η αδικία. Η οργή. Δεν είναι το ίδιο πράγμα».
Σωστά. Αλλά για σταθείτε. Και πριν που δεν υπήρχε η κρίση; Πού ήταν η ανθρωπιά μας. Ποιοι έβγαιναν στο δρόμο - ή μάλλον καλύτερα πόσοι έβγαιναν στο δρόμο να διαμαρτυρηθούν - για τα εκατοντάδες εμπόδια που υπάρχουν στα πεζοδρόμια, όπως είναι τα παρκαρισμένα μηχανάκια, τα ι.χ., τα σκουπίδια, τα εμπορεύματα.