ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΕΠΑΦΗ

Το ιστολόγιο Πενταλιά πήρε το όνομα
από το όμορφο και ομώνυμο χωριό της Κύπρου.
Για την επικοινωνία μαζί μας
είναι στη διάθεσή σας το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο:
pentalia74@gmail.com

Affichage des articles dont le libellé est ΑΝΟΧΗ ΣΤΑ ΙΔΙΟΤΕΛΗ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ. Afficher tous les articles
Affichage des articles dont le libellé est ΑΝΟΧΗ ΣΤΑ ΙΔΙΟΤΕΛΗ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ. Afficher tous les articles

samedi 7 janvier 2012

Ανοχή στη διαφθορά αλλά και στο "γυμνό βασιλιά"...

Νάσος Βαγενάς  

Το βασίλειο της ανοχής



Η ανοχή είναι αρετή, µία από τις θεµελιώδεις. Στο Φιλοσοφικό λεξικό του ο Βολτέρος την ορίζει ως «ανθρώπινη ιδιότητα, το µόνο γιατρικό για τις ατασθαλίες του ανθρώπινου είδους». «Το να συγχωρούµε αµοιβαία τις ανοησίες µας» γράφει «είναι ο πρώτος νόµος της ανθρώπινης φύσης». Ο Βολτέρος µιλούσε βέβαια κυρίως για τη θρησκευτική ανοχή, γιατί στην Ευρώπη των Φώτων η προβληµατική τής ανοχής αναπτύχθηκε κυρίως σ’ ένα πλαίσιο πολιτικοθρησκευτικό καθοριζόµενο από τις συγκρούσεις µεταξύ του Καθολικισµού και της Μεταρρύθµισης. Η θρησκευτική αξία της ανοχής θα µετατραπεί έτσι σταδιακά σε αξία πολιτική, σε ένα πεδίο βέβαια – στο πολιτικό πεδίο – το οποίο επιβάλλει κάποια όριά της. Καθώς η υπέρβαση κάθε είδους ορίου είναι ίδιον της νεοελληνικότητας, δεν είναι περίεργο ότι µία κύρια ιδιότητα του Νεοέλληνα, και µάλιστα του σηµερινού, είναι – σύµφωνα µε τον ορισµό του Βολτέρου – η ικανότητα υπέρβασης της ανθρώπινης φύσης. Αυτό σκέφτεται κάποιος µελετώντας την έκταση και το βάθος της ανοχής η οποία κυριαρχεί στη σηµερινή ελληνική πραγµατικότητα. ∆ιότι αν υπάρχει κάτι που χαρακτηρίζει ιδιαίτερα αυτή την πραγµατικότητα, είναι η ανοχή στην ασύδοτη ανοχή: στην κατάργηση κάθε ορίου της ανοχής, χωρίς το οποίο αυτή η ευγενέστερη των αρετών µεταλλάσσεται σε παρωδία της (στην ελαφρότερη περίπτωση) ή (στη χειρότερη) σε εφιάλτη.

mercredi 11 mai 2011

Έχουμε ότι μας αξίζει...Το γράφει για την Κύπρο αλλά ισχύει και για την Ελλάδα-ίσως ακόμη περισσότερο

 Νίκος Τόκας

…Ώστε τα παιδιά θα ξεκινούν φροντιστήρια τώρα από το νηπιαγωγείο; Ε, γιατί όμως η έκπληξη; Αν στην πολιτική έχουμε τους πολιτικούς που μας… αξίζουν (αφού εμείς τους ψηφίζουμε, και εμείς τους αποθεώνουμε ακόμα και για τις αρλούμπες τους), έτσι περίπου και στην Παιδεία. Έχουμε το εκπαιδευτικό σύστημα που μας αξίζει (καθώς εμείς το ανεχόμαστε, είτε ως πολιτικό σύστημα, είτε ως κοινωνία, ως δάσκαλοι ή γονείς, κάνοντας ουσιαστικά «πλάτες» στα ιδιοτελή συμφέροντα που κι εδώ φαίνεται ότι κάνουν κουμάντο! )