Της Pίτσας Mασουρα
Αφουγκράζομαι κάθε λεπτό την ανάσα της κοινωνίας. Συνειδητοποιώ τον διαρκή κίνδυνο, τη μετέωρη αγωνία. Διακρίνω τις ακρωτηριασμένες στιγμές των πολλών. Πιάνω στον αέρα την αίσθηση του εφήμερου των καιρών. Αύριο δεν ξέρουμε τι θα μας ξημερώσει. Περνούν μπροστά μου οι ζωές, μικρές, μεγάλες, σπουδαίες, ασήμαντες. Ζωές πάντως. Επιστρέφω στις περασμένες δεκαετίες. Αναζητώ τα χαμόγελα του παρελθόντος και μαζί τη φευγαλέα αίσθηση της εμπιστοσύνης. Νεκρή φύση. Τίποτα γνώριμο. Απολειφάδια και ακινητοποιημένα χείλη, δίχως σημάδια ύπαρξης πραγματικής ζωής.