ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ
Φαρ Ουέστ
Κάθε χώρα έχει αυτό που ονομάζουμε
ένα «αστικό καθεστώς» ή, άλλως, κατεστημένο. Ο ιστορικός του μέλλοντος
θα γράψει κάποτε για το πώς μια ομάδα νεαρών αριστερών ακτιβιστών
μπόρεσε να ξεδοντιάσει ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού αστικού
καθεστώτος. Είχε με το μέρος της θράσος και μια κοινωνία που έφτασε στα
όρια των αντοχών της. Δεν έφταναν, όμως, αυτά. Το ελληνικό κατεστημένο
αποδείχθηκε πολύ λίγο και αδύναμο. Είχε άλλωστε από καιρό σκάψει τον
λάκκο του. Το ευαγγέλιο του ακραίου λαϊκισμού, της δικαιολόγησης κάθε
ακραίας πράξης διαμαρτυρίας κ.λπ. διαβαζόταν καθημερινά από τον άμβωνα
των δικών του τηλεοπτικών καναλιών. Στην ιδιωτική τηλεόραση ανδρώθηκε
και δοξάστηκε ο σημερινός κυρίαρχος πολιτικός λόγος. Η δικαιολογία,
απλή: «Τι να κάνουμε αφού αυτό πουλάει και θέλει ο κόσμος;». Οπως
έστρωσες θα κοιμηθείς, λέει ο σοφός λαός.
