Πού πάνε, ρε! Πού πάνε!
«Πού πάνε, ρε! Πού πάνε!» Για τους Αγγλους λέω, και το λέω με τον τρόπο του Βασίλη Αυλωνίτη, μόνο που γυρνάω την αλησμόνητη ατάκα του από το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο στο τρίτο. Δωδεκάμηνη φυλάκιση εισέπραξε ο κ. Ερικ Αϊλσλι, πρώην βουλευτής των Εργατικών, επειδή κατέθεσε ψευδή δήλωση των δαπανών του, χάρη στην οποία εξοικονόμησε το ιλιγγιώδες ποσόν των 14.000 λιρών. Και πάει τώρα να συναντήσει τον ήδη φυλακισμένο συνάδελφό του κ. Ντέιβιντ Τσέιτορ, ενώ τον ίδιο δρόμο αναμένεται να ακολουθήσει σε λίγο κι άλλος βουλευτής, ο κ. Τζιμ Ντεβάιν, που εισέπραξε παρανόμως 8.385 λίρες (περίπου 10.000 ευρώ) δηλώνοντας ότι τις ξόδεψε γα να αγοράσει γραφική ύλη, ενώ ο φιλάλληλος τις δαπάνησε αμείβοντας το προσωπικό του.
Δεν βγάζει πουθενά ο αυτοκαταστροφικός δρόμος των Αγγλων. Και μάλλον οφείλουμε, στο όνομα της παλιάς μας φιλίας, να τους προστατέψουμε, προσφέροντάς τους τμήμα της πρωτοποριακής πολιτικοδικαιικής μας τεχνογνωσίας. Να τους πείσουμε και την έννοια της βουλευτικής ασυλίας να διαστείλουν (έως το άπειρο, ει δυνατόν), και να φτιάξουν επιτέλους έναν νόμο περί ευθύνης υπουργών, και εν γένει πολιτικών, που να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, γεμάτη πειρασμούς και ανθρώπινες αδυναμίες, και να μην υπαγορεύεται από τις υπερβολές του ιδεαλισμού.