Στέφανος Κωνσταντινίδης*
Ο Δευτερογιούνης! Μια λέξη τόσο ποιητική! Μια λέξη που μου φέρνει στη μνήμη τον Βασίλη Μιχαηλίδη και την «9η Ιουλίου», το επικό του ποίημα για τον Αρχιεπίσκοπο Κυπριανό. Αλλά και μνήμες παιδικές, όταν άκουα τους απλούς ανθρώπους του χωριού να ονοματίζουν τον Ιούλιο Δευτερογιούνη και τον Ιούνιο Πρωτογιούνη. Και εκείνος ο τόσο δυνατός, ο τόσο παραστατικός στίχος του Βασίλη Μιχαηλίδη:
«Μιαν νύχταν,
νύχταν σιανήν, τζιαιρόν Δευτερογιούνην/νύχταν Παρασιευκόνυχταν, που τ' άστρα
μιλιούνια/ελάμπασιν που πανωθκιόν τζι εν έυρισκες ρουθούνιν/μέσα στης Χώρας τα
στενά, στης Χώρας τα καντούνια,/σιανεμιά, εν άκουες δεντρούδιν να ταράξη/μήτε
του σιύλλου λάξιμον, με πετεινόν να κράξη....» Ήταν μια τέτοια νύχτα που αποφασίστηκαν οι σφαγές
στην Κύπρο.
