Η Βρετανία

Στέφανος Κωνσταντινίδης

Είναι γνωστό αυτό που ειπώθηκε από τον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών, Ντιν Άτσεσον, επί προεδρίας Τρούμαν, ότι η Βρετανία έχασε μια αυτοκρατορία και αναζητά ένα ρόλο. Αν και μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο το Λονδίνο επένδυσε στην ιδιαίτερη σχέση με τις ΗΠΑ, με την κρυφή ελπίδα ότι θα καθοδηγούσε την αμερικανική εξωτερική πολιτική και θα επωφελείτο από μια μορφή ελεύθερου εμπορίου μαζί της, το 1960 η συντηρητική ελίτ έκανε τη στροφή προς την Ευρώπη για οικονομικούς και πολιτικούς λόγους. Η αίτηση όμως της Βρετανίας για ένταξη τότε στην Ευρώπη των έξι, την τότε Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα –ΕΟΚ– προσέκρουσε στην άρνηση του στρατηγού Ντε Γκολ που τη θεωρούσε Δούρειο Ίππο των Αμερικανών. Ο διάδοχος όμως του στρατηγού Ντε Γκολ στην Προεδρία της Γαλλικής Δημοκρατίας, Ζωρζ Πομπιντού, έκανε το 1973 αποδεκτή τη νέα βρετανική αίτηση ένταξης στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Όταν οι Εργατικοί  διαδέχτηκαν στην εξουσία τους Συντηρητικούς, δύο χρόνια αργότερα οργάνωσαν δημοψήφισμα που ενέκρινε την ένταξη.