Σύννεφα
πολλά συνάζονται στον εθνικό μας ορίζοντα. Και δεν είναι μόνο τα πυκνά
σύννεφα της οικονομικής καταιγίδας. Τα πλέον ζοφερά κρέμονται σαν
δαμόκλειος σπάθη πάνω από τη νεολαία μας που χωρίς πυξίδα και χωρίς
χάρτη πελαγοδρομεί. Υπάρχει μεγάλο έλλειμμα Παιδείας. Τόσα χρόνια σ'
αυτή τη γωνιά σχεδόν ουρλιάζω, με την τραυματική εμπειρία των σαράντα
χρόνων εκπαιδευτικής λειτουργίας σ' ευρύ φάσμα της εκπαίδευσης όλων των
βαθμίδων, πως η εκπαίδευση ανθρώπων εδώ και περίπου τριάντα χρόνια με τη
σφραγίδα της Πολιτείας βούλιαξε στα ρηχά. Οταν η καλλιέργεια ψυχών
έγινε πασάλειμμα, κι αυτό μισερό, επαγγελματικής ειδίκευσης. Και το
εξετασιοκεντρικό σύστημα εξετάσεων με τη λογική και την οργάνωση της
παραγωγής προϊόντων εν σειρά, δίκην τούβλων ή καρμπιρατέρ, δημιουργούσε
πτυχιούχους άνεργους και ακαλλιέργητους. Πρόσφατα διάβαζα τη συνέντευξη
αξιόλογου νέου συνθέτη που νοσταλγούσε την εποχή, όχι μακριά από τη
σημερινή, που η νεολαία γέμιζε στάδια για να ακούσει μελοποιημένο Ρίτσο,
Σεφέρη, Ελύτη, Αναγνωστάκη, Βάρναλη αλλά και τους μικρούς μας λυρικούς
Χατζόπουλο, Βιζυηνό, Μυρτιώτισσα. Και τώρα η νεολαία παραπαίει
απροσανατόλιστη ανάμεσα στις ρητορείες του λαϊκισμού, τις καφετέριες της
χαύνωσης και την υποκουλτούρα της μουσικής, των γκραφίτι και των μπεστ
σέλερ.
Και γίνεται βέβαια βορά των ακραίων πιράνχας του πολιτικού
βολονταρισμού. Διοχετεύει τις ορμές της στα προϊόντα της αγοράς του σεξ
και στις τάχα μου ακτιβιστικές δράσεις καταστροφής. Μουντζουρώνει
μνημεία γλυπτικής, παστρικούς ασβεστωμένους τοίχους, ξηλώνει πεζοδρόμια,
δέρνει καθηγητές με αντίθετη άποψη, κυνηγάει πένητες και εξόριστους από
αυταρχικά καθεστώτα μετανάστες και πρόσφυγες.
