Καμένοι
Του Ηλία Κανέλλη
Ο
Πάνος ο Καμμένος έφυγε από τη Νέα Δημοκρατία με τον αέρα ενός σταρ.
Υποτίθεται, αγανάκτησε και επαναστάτησε, στην πραγματικότητα όμως
εκμεταλλεύτηκε τον καιροσκοπισμό του Αντώνη Σαμαρά το διάστημα κατά το
οποίο ο Πρωθυπουργός βρισκόταν στην αντιπολίτευση. Ηταν εύκολο. Συνέχιζε
την κριτική που, έξω απ' τον χορό, είχε αρχίσει η ΝΔ. Λίγο Μνημόνιο,
λίγη θάλασσα και στελέχη από τη βαθιά δεξαμενή της πατριωτικής Δεξιάς,
δεν θέλει και πολύ στην αναμπουμπούλα να γίνει ένα κόμμα.
Και τι κόμμα! Αν υποθέσουμε ότι η Χρυσή Αυγή στελεχώθηκε με τον
γνωστό στους θιασώτες του κινηματογραφικού εξπρεσιονισμού τρόπο στον
πύργο του Φρανκενστάιν, οι Καμμένοι είναι προϊόντα που κυοφορήθηκαν στο
εργαστήρι του δόκτορος Καλιγκάρι: περισσότερο εξωτικά, πιο φωτογενή, πιο
ταιριαστά στον λαϊκισμό της μεταπολίτευσης. Πρόσωπα ξεχωριστά, που στην
πλειονότητά τους έχουν ζήσει από προνομιακή θέση το γλέντι που οδήγησε
στη σημερινή ντεκαντάνς. Από τον εκπρόσωπο Τύπου Τέρενς-Σπένσερ-Νικόλαο
Φιλίππου Κουίκ μέχρι τον Χρήστο τον Ζώη και τον Κώστα τον Μαρκόπουλο,
κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει
- εξαιρείται η Χρυσούλα-Μαρία Θεοδώρου Γιαταγάνα, που ακόμα δεν πρέπει
να είναι σε θέση να γνωρίζει. Αν το κύριο χαρακτηριστικό του πολιτικού
συστήματος που εφθάρη είναι η πελατειακή σχέση των κομμάτων με τους
ψηφοφόρους, κανείς από τους προαναφερθέντες, και από άλλους που δεν
αναφέρονται, δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι ζούσε εκτός του κόσμου τούτου.
