Η
εκτεταμένη διασπορά και διαρπαγή ελληνικών αρχαιοτήτων σημειώνεται από
τον 17ο αιώνα, με αποκορύφωμα τη λεηλασία των Γλυπτών τού πλέον
διακεκριμένου μνημείου της αρχαίας ελληνικής τέχνης, του Παρθενώνα, μετά
τον βομβαρδισμό του από τα στρατεύματα του Βενετού Φραντζέσκο Μοροζίνι
το 1687.
Η καταστροφή και η ερείπωση του μνημείου αποτέλεσαν και την
αφετηρία για τη διαρπαγή και τη σύληση του γλυπτού του διακόσμου.
Επιτελείς και στρατιώτες με ένα ανάμεικτο πνεύμα λαφυραγώγησης και
καλλιτεχνικού θαυμασμού, απογοητευμένοι από την ανεπιτυχή προσπάθειά
τους να καθαιρέσουν ακέραιους τους ίππους του άρματος της Αθηνάς από το
δυτικό αέτωμα του Παρθενώνα, στρέφουν την προσοχή και τη μανία τους σε
ελαφρύτερα αλλά διακεκριμένα κομμάτια των εναέτιων γλυπτών
αποκεφαλίζοντας και ακρωτηριάζοντας όσες μορφές σώζονταν ακόμα στη θέση
τους, καθώς δεν αρκούνται μόνο σε πεσμένα στο έδαφος κομμάτια εξαιτίας
της έκρηξης. Τα διασπείρουν μάλιστα σε κάθε γωνιά της Ευρώπης.