Σκανδαλισμός και αγυρτεία
Φοβάμαι ότι το παιχνίδι έχει πια χαθεί. Οσα κι αν αποκαλύπτονται για την πλαστή θαυματουργία του ιερέα Δημητρίου Λουπασάκη στο εκκλησάκι των Αγίων Ισιδώρων, οι πιστοί που έχουν ανάγκη θαύματα για να πιστέψουν, καθώς κι όσοι βασανίζονται χρόνια από γιατρό σε γιατρό, θα συνεχίσουν να ανεβαίνουν στον Λυκαβηττό. Θα ανάβουν το κερί τους, θα προσεύχονται μυστικά ή επιδεικτικά, θ’ αφήνουν το τάμα τους –ένα μάτι, ένα χέρι, ένα πόδι, ό,τι ακριβώς άφηναν και οι αρχαίοι στην Αρτεμη, στον Ασκληπιό, στην Ισιδα–, θ’ αφήνουν και τον οβολό τους. Οι φτωχοί ό,τι τους λείπει, οι πλούσιοι ό,τι τους περισσεύει. Οσοι πάνε για χάζι ή επειδή το εκκλησάκι έγινε της μόδας για όλα τα κοινωνικά στρώματα και κάθε πνευματική κατηγορία, θα ανανεώνουν το ραντεβού τους, μήπως πετύχουν να γίνουν και αυτοί θεατές «θαύματος».
