Κείμενα του 19ου και 20ού αιώνων από
την Παπαδιαμάντη, τον Λασκαράτο, τον Ροιδη και τον Αννινο μας θυμίζουν
ότι ο πολιτικός αμοραλισμός, η ψηφοθηρία, η ρουσφετολογία, η
καταλήστευση του δημόσιου πλούτου των ημερών έρχονται απο μακριά: Από τη
γέννηση κιόλας του κακοφορμισμένου πολιτικού συστήματος του νεότερου
ελληνικού κράτους
«Ο ΟΙΚΟΣ ΤΟΥ Κ. ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΗΤΟ
ΜΕΓΑΛΟΣ, ΑΛΛ' ΑΚΟΜΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΝΑ ΜΗ ΛΗΣΜΟΝΗΣΕΙ ΟΥΔΕ ΤΟΝ
ΕΛΑΧΙΣΤΟΝ ΚΟΜΜΑΤΑΡΧΙΣΚΟΝ ΤΟΥ, ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΛΟΥΚΟΥΜΟΠΟΙΟΝ, ΚΑΡΑΒΟΚΥΡΗΝ,
ΒΥΡΣΟΔΕΨΗΝ Η ΑΛΛΟΝ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑΡΧΗΝ», ΓΡΑΦΕΙ Ο ΡΟΙΔΗΣ ΣΤΟ ΑΦΗΓΗΜΑ
«ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΣΥΡΙΑΝΟΥ ΣΥΖΥΓΟΥ»
Οι εκλογές δεν είναι στοιχείο της πολιτικής ζωής μόνο, την οποία σε μεγάλο βαθμό διαμορφώνουν. Αποτελούν επίσης στοιχείο της καθημερινότητας, της οικονομικής ζωής, της γλώσσας, κάποτε και της λαϊκής παράδοσης. Αλλοτε υπεισέρχονται και στη λογοτεχνία, καταγράφοντας πρακτικές, σατιρίζοντας καταστάσεις, καυτηριάζοντας απόψεις, διασώζοντας γεγονότα στο χρόνο. Λέξεις όπως υποψήφιος βουλευτής ή βουλευτής, δήμαρχος, εκλογέας, ψηφοφορία, εκλογικό σύστημα, κάλπη, ψηφοδέλτιο κ.λπ. είναι λίγες μόνο από τις ειδικά σχετιζόμενες με τις εκλογές λέξεις. Πολλοί συγγραφείς μάς τις θυμίζουν, εξετάζοντάς τες καθένας ανάλογα με την εποχή, τις κρατούσες κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες, τις αντιλήψεις του και τη διεισδυτικότητα της σκέψης του.
Ανδρέας Λασκαράτος
Ο σατιρικός και κοινωνικός συγγραφέας Ανδρέας Λασκαράτος (1811-1901) στο έργο του «Ιδού ο άνθρωπος/Ανθρώπινοι χαρακτήρες» εξετάζει τον υποψήφιο βουλευτή: Πολύ καιρό πριν τις εκλογές χαιρετά όλους όσοι έχουνε ψήφο, «τους μεν εγκαρδίως, τους δε βαθυσεβάστως».
