ΑΛΛΟΥ θεωρείται αυτονόητο και δεν χρειάζεται συζήτηση. Εδώ όμως ζούμε σε περίεργες εποχές, ύποπτες και προπάντων, ψυχοφθόρες. Πόσο εύκολο είναι στη δημοκρατική Κύπρο να λες τη γνώμη σου, προπάντων όσοι καθηκόντως οφείλουν να μιλούν ή να γράφουν δημοσίως και να εκθέτουν τα πιστεύω τους στην αδιακρισία ή στην ασυνειδησία ή στην πολιτική μικρόνοια του καθενός;
Πολλές φορές ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας χρειάστηκε να δηλώσει δημοσίως ότι δεν έχει πρόβλημα με την κριτική, ότι είναι μάλιστα καλοδεχούμενη, ακριβώς γιατί υπάρχει διάχυτη εντύπωση ότι η κριτική και οι απόψεις που διαφέρουν από τις κυβερνητικές, θεωρούνται κάτι σαν ασθένεια και καταγγέλλονται, πότε ως υπονομευτικές του Προέδρου, πότε ότι επιδιώκουν τη φυσική του εξόντωση, πότε ότι προέρχονται από φασίστες, εθνικιστές, οπαδούς της διχοτόμησης κ.λπ. Αλλά, η ανάγκη να υπερτονίζει συνεχώς ο κ.
Χριστόφιας την αποδοχή εκ μέρους του της άλλης άποψης, δείχνει ότι αιωρείται στην ατμόσφαιρα η αμφιβολία. Φυσικά, σήμερα, δεν θα συλληφθεί κανένας για τις απόψεις του, δεν θα εξοριστεί σε κάποιο μακρινό χιονισμένο δάσος (ούτε το Κρεμλίνο δεν εξορίζει πια τους διαφωνούντες) και με αυτή την έννοια δεν υπάρχει λόγος να αμφισβητείται η διαβεβαίωση του Προέδρου ότι δέχεται την κριτική. Αλλά τελικά, δεν είναι η εξορία που θα αποδείξει το αντίθετο, είναι αυτά που συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες στο θέμα του φυσικού αερίου. Όσοι πολιτικοί διατυπώνουν άλλες εκτιμήσεις από τις κυβερνητικές κατηγορούνται ότι έχουν αλλότρια κίνητρα. Όσοι ειδικοί επιστήμονες καταθέτουν δημοσίως προβληματισμούς και ιδέες, που συγκρούονται με τους κυβερνητικούς χειρισμούς, χλευάζονται ότι εξυπηρετούν συμφέροντα εταιρειών.