ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΛΠΙΣ ή Του kitsch η μάνα
Δημήτρης Αληθεινός, Αγάπη και Συγχώρεση, Ασίζη, Σεπτ. 2012.
Πρόκειται
για την άλλη Ελλάδα που δεν μπορεί να προστατεύσει το πολιτικό μας
σύστημα γιατί δυστυχώς την αγνοεί. Λείπει δραματικά σήμερα ένας Μιχάλης
Παπαγιαννάκης.
Τέχνη
είναι κλάμα μας αλλιώς και το γέλιο μας βέβαια.Τέχνη η τελευταία μας
δυνατότητα για αντίσταση .Τέχνη είναι η αξιοπρέπειά μας.Ό, τι, δηλαδή,
μας έχουν αποστερήσει οι κυρίαρχες ελίτ του τόπου. Τέχνη είναι ο τρόπος
μας όχι να αλλάξουμε τον κόσμο αλλά τον καθένα μας ξεχωριστά.
Μ.Σ.
Τον τόπο κατατρώγει επί
τριάντα χρόνια μια ισοπεδωτική λοιμική. Αναποδογύρισμα αξιών, προσχηματική
δημοκρατία, θεσμοί κατά το δοκούν και à la carte, κυριαρχία των μετρίων παντού,
περιφρόνηση εκείνου του λιτού τρόπου ζωής που γαλούχησε γενιές και γενιές με
αριστοκρατική πενία, εξανδραποδισμός μιας ολόκληρης κοινωνίας στο όνομα της
υπερκατανάλωσης, του επιδεικτικού πλουτισμού, του ιδεολογικοποιημένου σταρχιδισμού και της επιβολής του
«ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε». Ένας ανατριχιαστικός μεταμοντερνισμός όπου όλα
πάνε με όλα επειδή τα πάντα επιτρέπονται. Ονειρεύομαι μιαν εποχή που το life
style και η αισθητική του Κωστοπουλισμού θα
προκαλούν ντροπή. Κι που το «εγώ» θα υποτάσσεται στο «εμείς». Η διάβρωση του
κοινωνικού ιστού επέφερε την ανάλογη διάλυση του παραγωγικού αφού
υπαλληλοποίησε ακόμη και την πρωτογενή οικονομία καθιστώντας τους αγρότες και
τους κτηνοτρόφους κρατικοδίαιτους.
