Είναι όμως και νέοι που αντιμετωπίζουν την καθημερινότητα. Και μιλούν για τα όνειρα ή τις απογοητεύσεις τού να είσαι καλλιτέχνης στην Ελλάδα του 2012
Του Νικόλα Ζώη
Αν θες να μιλήσεις για την ιστορία της Ανώτατης
Σχολής Καλών Τεχνών Αθήνας - φέτος συμπληρώνονται 175 χρόνια από την
ίδρυσή της - μπορείς να αρχίσεις με τη χρονική της σύμπτωση με την
ιστορία του νεοελληνικού κράτους. Αφετηρία της υπήρξε το Σχολείον των
Τεχνών που άνοιξε τις πόρτες του στις 17 Οκτωβρίου του 1837, ενώ
σημαντικοί σταθμοί ήταν το 1910 όταν αυτονομήθηκε διοικητικά αλλά και το
1930 που ανωτατοποιήθηκε. Από τους καταλόγους της πέρασαν ονόματα όπως
οι Γύζης, Τέτσης, Μυταράς. Ο Μόραλης δίδαξε επί 35 χρόνια διαδεχόμενος
τον Παρθένη. Ζωγράφοι σαν τον Γ. Μαυροΐδη, γλύπτες σαν τον Γ. Παππά ή ο
χαράκτης Κ. Γραμματόπουλος πέρασαν από τις αίθουσές της, ενώ ακολούθησαν
και οι Δ. Κοκκινίδης ή Ν. Κεσσανλής. Και καλά όλοι αυτοί, άφησαν το
στίγμα τους. Τι γίνεται όμως με τους σύγχρονους, νεαρούς αποφοίτους της;