Γιάννης Βούλγαρης*
Ζούμε
μία από εκείνες τις όχι και τόσο σπάνιες περιόδους, όπου η πολιτική για
την επίτευξη ενός εθνικού στόχου έρχεται σε παρατεταμένη σύγκρουση με
το άμεσο συμφέρον ευρύτερων στρωμάτων και κυρίως με ό,τι προσλαμβάνεται
από την επικρατούσα πολιτική κουλτούρα ως «φιλολαϊκό». Συνήθως αυτό
συμβαίνει σε στιγμές διεθνούς κρίσης που διακυβεύονται οι σχέσεις της
χώρας με το διεθνές περιβάλλον. Τότε σημειώνεται ένταση μεταξύ του
μακροπρόθεσμου γενικού συμφέροντος και των ιδιαίτερων
οικονομικοκοινωνικών συμφερόντων που μπορεί αθροιζόμενα, παρά τη
διαφορετικότητά τους, να πλειοψηφούν. Τότε σχηματίζονται «μεταβαλλόμενες
πλειοψηφίες» με αντιφατικές δυναμικές. Οπως τώρα.