Ζώνες και ζωνάρια
Γράφει ο Κώστας Γεωργουσόπουλος
Είχαμε στο λεξιλόγιό μας τη ζωστήρα του χωροφύλακα, τις ζώνες επιρροής, το σύστημα ζώνης στη διάταξη μιας ποδοσφαιρικής ομάδας, τον έρπητα ζωστήρα, επώδυνο δερματικό μολυσματικό νόσημα, τις ζώνες, ανδρικές και γυναικείες, ακόμα και τη βρακοζώνα της γιαγιάς και τόσες άλλες που παρέλκει τώρα να καταλογογραφήσω.
Θα μείνω σε δύο «ζώνες» που χαρακτηρίζω δύο φάσεις της διαχρονίας μας. Ετσι θα δείξω πώς από το τραγικό ρίγος φθάσαμε στην αφελή πίστη σε φετίχ και ταμπού. Οταν στα ομηρικά έπη μονομάχησαν στο πεδίο της Τροίας ο Εκτωρ και ο Αίας, χωρίς κανένας να καμφθεί και να υποχωρήσει, σε αναγνώριση της αμοιβαίας εκτίμησης αντάλλαξαν δώρα. Ο Εκτωρ έδωσε στον σαλαμίνιο ήρωα το σπαθί του και ο Αίας δώρισε στον άριστο των Τρώων τη ζώνη του. Αυτοί οι δύο ήρωες με τον ακέραιο χαρακτήρα πέθαναν κατά τρόπο απόλυτα εξευτελιστικό. Ο Εκτωρ σκοτωμένος από τον Αχιλλέα ταπεινώνεται δεμένος πίσω από το άρμα του νικητή που τον περιφέρει στο στρατόπεδο. Δεμένος με τη ζώνη του Αίαντα! Το δώρο του ισόπαλου αντιπάλου είχε λειτουργήσει ως απωθημένο εργαλείο θανάτου. Οταν ο Αίας βυθίζεται στην τρέλα αυτοκτονεί με το σπαθί που του είχε δωρίσει ο Εκτωρ. Ετσι το χάρισμα και σ' αυτόν είχε λειτουργήσει σαν απωθημένο εργαλείο θανάτου!