Τα ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό βρίσκονται σε μια φάση που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί οριακή. Βρισκόμαστε σε σταυροδρόμι. Οι προκλήσεις είναι μεγάλες και οι απειλές ασύμμετρες. Ελλάδα και Κύπρος περνούν από κρίση σε κρίση. Και με πολιτικές ηγεσίες που είναι αμφίβολο αν συνειδητοποιούν τους κινδύνους που διατρέχουν οι δύο χώρες. Τουλάχιστον, η διαχείρισή τους είναι ελλειμματική και προβληματική. Το βλέπουμε στην Ελλάδα με τις παλινδρομήσεις της κυβέρνησης Μητσοτάκη που δημιουργούν σύγχυση τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό της ακροατήριο. Διπλή γλώσσα επικοινωνιακής κατανάλωσης για το εσωτερικό ακροατήριο και συνεχών υποχωρήσεων στο εξωτερικό με το ΝΑΤΟ, τη Γερμανία και τις ΗΠΑ να υπαγορεύουν τους ελληνικούς χειρισμούς και να ποδηγετούν την ελληνική εξωτερική πολιτική. Το βλέπουμε και στη Λευκωσία όπου όλα έχουν σχεδόν αφεθεί στον αυτόματο πιλότο και τις υποδείξεις «φίλων» και «στρατηγικών εταίρων». Με διπλή επίσης γλώσσα, μια και το εσωτερικό ακροατήριο μπορεί να καταναλώνει για κάμποσο καιρό θρίλερ για βέτο κι όταν έρθει η ώρα για το δια ταύτα, ισχύει ο καβαφικός στίχος -με το ευρύτερο νόημα του φυσικά- «αλλ’ όταν έλθ’ η νύχτα με τες δικές της συμβουλές, με τους συμβιβασμούς της, και με τες υποσχέσεις της», στις Βρυξέλλες υποκλινόμαστε στη Μέρκελ.
