Σκεφτείτε ένα
παιδί που έζησε την εφηβεία του στην κορύφωση της «ισχυρής Ελλάδας». Ενα
παιδί που έτρεχε στους δρόμους με τη γαλανόλευκη για να πανηγυρίσει την
κατάκτηση του Euro, που παρακολουθούσε μαγεμένο την τελετή έναρξης του
Δημήτρη Παπαϊωάννου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην καινούργια
plasma τηλεόραση που αγόρασαν οι δικοί του με καταναλωτικό δάνειο και
ονειρευόταν τη στιγμή που θα περάσει στο πανεπιστήμιο για να σπουδάσει
business administration. Ενα παιδί που φαντασιωνόταν τα φοιτητικά του
χρόνια κατά προτίμηση σε μια άλλη πόλη, για να δοκιμάσει τη ζωή μακριά
από την οικογενειακή στέγη, τα φοιτητικά ξενύχτια, ίσως και με λίγη
καταδίκη της αλλοτρίωσης μέσα από τα βιβλία του Εριχ Φρομ για τους πιο
ψαγμένους.
Ενα παιδί το οποίο, προτού το καταλάβει, βρέθηκε στη δίνη του
Δεκέμβρη του 2008, το προμήνυμα κινδύνου της ελληνικής κοινωνίας, και
ακολούθως προσγειώθηκε απότομα στην πραγματικότητα της Ελλάδας της
κρίσης. Αυτό το παιδί, ενήλικος με υποχρεώσεις σήμερα, στήνεται στην
ουρά για να συμπληρώσει βιογραφικό, περιμένει στο ταμείο ανεργίας,
στέλνει αίτηση εργασίας στο εξωτερικό, ανησυχεί για τον διακανονισμό της
ΔΕΗ. Πιθανότατα άφησε πίσω τα γεμάτα τασάκια του φοιτητικού δωματίου
του και γύρισε στο πατρικό σπίτι με τα εφηβικά πόστερ πάνω από το
μπερδεμένο κεφάλι του, παρακολουθώντας εκπομπές για επαγγελματικές
ευκαιρίες στην καλλιέργεια σαφράν και σαλιγκαριών.