Της Γιώτας Μυρτσιώτη
Ξημερώματα στην Ουρανούπολη. Τα χρώματα της ανατολής λούζουν τα ήρεμα νερά του Σιγγιτικού Κόλπου ώς την Αμμουλιανή και τα νησάκια Δρένια. Το παραθαλάσσιο χωριό της Χαλκιδικής αυτήν την ώρα ελάχιστα θυμίζει άλλα τουριστικά μέρη της χώρας όπου και οι τελευταίοι ξενύχτηδες κλείνουν τα βλέφαρα μετά την ολονύχτια διασκέδαση. Εκεί η αγρύπνια έχει άλλο προορισμό. Τον ησυχασμό.
Ολα συντελούνται κάτω από τον βυζαντινό πύργο στο μικρό λιμανάκι. Ταξιδιώτες πηγαινοέρχονται. Νέοι, ηλικιωμένοι, αγόρια, δόκιμοι, εργάτες, γενειόφοροι άνδρες με σακίδια στους ώμους, καλογεράκια, ιερείς, γέροντες μοναχοί. Αμείωτες οι ουρές στο γραφείο προσκυνητών για τα διαμονητήρια στις Μονές του Αγίου Ορους, στις ναυλώσεις ταχύπλοων, στα δρομολόγια της γραμμής.
