Ελλάδα - Ποδήλατο - Ακόμη και σήμερα στη χώρα μας, οι ποδηλάτες αντιμετωπίζονται από μερίδα φορέων και πολιτών ως εξωγήινοι και τα ποδήλατα ως κάτι «κακό».

Ας ελπίσουμε να μην χρειαστεί να πετάνε τα ποδήλατα για να μην ενοχλούνται κάποιοι (φωτό από την ταινία Ε.Τ.)

 

Μάνος Χαραλαμπάκης

Έι, εσύ (Έτσι προσπαθεί να μου μιλήσει πορτιέρης με στολή, κεντρικού ξενοδοχείου της Αθήνας).

-Σ’ εμένα μιλάτε;
-Ναι σ’ εσένα.Τα ποδήλατα θα τα πάρεις από εδώ.
-Ναι. Θα τα πάρουμε. Ένα λεπτάκι μόνο. Περιμένουμε μία φίλη να κατέβει από το ξενοδοχείο.

Με αυτές τις φράσεις ένας πορτιέρης ξενοδοχείου στο κέντρο της Αθήνας, στο ύψος των στύλων Ολυμπίου Διός, με…διέταξε – έφταιγε η στολή που φορούσε; - πριν από λίγες ημέρες να μετακινήσω τα ποδήλατα που είχα σταθμεύσει μαζί με τη φίλη μου, δίπλα στην είσοδο. Σε σημείο όμως που δεν εμπόδιζαν. Είχαμε πάει να παραλάβουμε συγγενικό πρόσωπο της φίλης μου που είχε έρθει από το εξωτερικό. Αλλά όπως φαίνεται είχαμε λογαριάσει χωρίς τον ξενοδόχο. Ή μάλλον χωρίς τον πορτιέρη – «στρατηγό»...

Ο πορτιέρης ήταν ανένδοτος.

Ελλάδα - Δυναμική η παρουσία των ποδηλάτων στα αστικά κέντρα

Του Κωστα Ονισενκο
Η χρήση του ποδηλάτου στα αστικά κέντρα επανέρχεται ραγδαία μετά μια περίοδο έξι δεκαετιών, από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν το δημοφιλές μέχρι τότε δίκυκλο άρχισε να παραχωρεί τη θέση του στα οχήματα με κινητήρα εσωτερικής καύσης. Αυτά αναφέρει ο δημοσιογράφος Ρόμπερτ Πεν στο βιβλίο του «Ολα για το ποδήλατο» (εκδ. Μεταίχμιο). Ο Πεν, που υποστηρίζει ότι «το ποδήλατο μου σώζει τη ζωή κάθε μέρα» αφιερώνει τις σελίδες του βιβλίου του στην κατασκευή του «τέλειου ποδηλάτου», αιτιολογώντας μεταξύ άλλων την αναζωπύρωση της αγάπης του κοινού για τα ποδήλατα: Το μηδαμινό κόστος μετακίνησης σε εποχές ανόδου της τιμής της βενζίνης, η σωματική άσκηση κατά τη διάρκεια της μετακίνησης, η αποφυγή της κίνησης στους δρόμους κ.λπ.

Η ζωή σε δυο ρόδες - Ιστορίες καθημερινών διαδρομών

Ποδήλατο έκαναν σχεδόν όλοι ως παιδιά, ελάχιστοι όμως το χρησιμοποιούσαν μετά τα 15. Σήμερα αυτό αλλάζει. Το ράλι των τιμών της βενζίνης, καθώς και θέματα υγείας, οικολογίας και πρακτικότητας, το φέρνουν στο προσκήνιο, ενώ όλο και περισσότεροι ενήλικες το επιλέγουν, όχι μόνο για άσκηση και αναψυχή, αλλά και ως βασικό μέσο καθημερινής μετακίνησης. Απ' ό,τι φαίνεται, πρόκειται για μια μόδα που ήρθε για να μείνει.

ΕΛΙΝΑ ΓΙΑΝΝΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥ
ΦΩTOΓΡAΦIΕΣ: ΑΓΓΕΛΟΣ ΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

01. Αλέξανδρος Παπανδρέου -Σεφ, συγγραφέας βιβλίων μαγειρικής
Αναζητώντας την ένταση
Πηγαίνουμε τακτικά με δύο φίλους στα Βασιλικά Κτήματα και στον Υμηττό, γιατί μας δίνουν την ευκαιρία να απολαύσουμε τις απότομες χωμάτινες διαδρομές τους».

Φωτογραφήθηκε σε πάρκο των Βριλησσίων, κοντά στο σπίτι του.

Ποδήλατο έκανε από τριών ετών, ωστόσο για κάποιο διάστημα το παράτησε. Αφορμή για να ξανακαβαλήσει στάθηκε το ότι βρέθηκε να ζει σε σχετικά κοντινή απόσταση από τον εργασιακό του χώρο:

Το κίνημα της ορθοπεταλιάς: δεκάδες χιλιάδες ποδηλατές δίνουν ραντεβού κάθε Παρασκευή σε πόλεις της Ελλάδας

Του ΑΝΔΡΕΑ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ

Στο λυκόφως των αλλεπάλληλων μνημονίων, της εθνικής υποδούλωσης και της κοινωνικής πτώχευσης, το αναπάντεχο κίνημα της πλατείας συνοδεύεται από ένα παράλληλο - πρωτόγνωρο κίνημα, που οργανώθηκε επίσης μέσω facebook: το κίνημα της ορθοπεταλιάς!

Δεκάδες χιλιάδες νέες και νέοι αντιδρούν με τον πιο υγιή τρόπο στη γενικευμένη εθνική κατάθλιψη, βγαίνουν στους δρόμους και οργανώνουν κάθε Παρασκευή, σχεδόν σ' όλες τις πόλεις της χώρας, σιωπηρές ποδηλατοδρομίες καταλαμβάνοντας τους αυτοκινητόδρομους. Πρόκειται για ένα πρωτότυπο μπιχεϊβιοριστικό κίνημα που αίφνης αμφισβητεί στην πράξη, με θετικό τρόπο, όλο το μεταπολεμικό μοντέλο των μετακινήσεων στις πόλεις και την ιδεολογία του Ι.Χ., διακηρύσσοντας σιωπηλά: «Ε, είμαστε και μεις εδώ! Οι δρόμοι μας ανήκουν. Οι πόλεις είναι και δικές μας».