150%, ο μαύρος αριθμός της ελληνικής ιστορίας

 

Γεώργιος Π. Μαλούχος 

«…Κατά τη νεότερη χρηματιστική περιπέτεια της δεκαετίας 1922 - 32 που οδήγησε στην πτώχευση του 1932, το σύνολο των δανείων που συνάφθηκαν από το εξωτερικό έφτασε τα 1.022 εκ. χρυσά φράγκα. Και στις δύο περιπτώσεις το μέγεθος του εξωτερικού χρέους ήταν εξίσου υπέρογκο και αντιπροσώπευε περίπου το 150% του ετήσιου ακαθάριστου εθνικού εισοδήματος της χώρας». (Πηγή: Ιστορία του Ελληνικού Εθνους, Εκδοτική Αθηνών, τόμος ΙΕ, σελίδα 335, έτος έκδοσης 1978. Συντάκτης του κειμένου «Η ελληνική οικονομία από το 1926 έως το 1935» ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Παρισίων VIII, Κωνσταντίνος Βεργόπουλος).

«Τότε κατήλθεν εις την Ελλάδα το σμήνος των δανειστών της...»

Δεν είμαστε πρωτάρηδες στις στάσεις πληρωμών και στα μνημόνια

 Νίκος Χασαπόπουλος

Η Ελλάδα άρχισε να επιζητεί και να εισπράττει δάνεια προτού ακόμη συσταθεί το ελληνικό κράτος. Για πολλούς στην Ευρώπη η επανάσταση του ΄21 και ο απελευθερωτικός αγώνας των Ελλήνων ήταν μια «χρυσή» ευκαιρία για να δανείσουν την Ελλάδα με το αζημίωτο. Κυρίως οι αγγλικές τράπεζες αλλά και οι γαλλικές. Δάνεισαν τότε τους επαναστάτες με ονομαστικά δάνεια συνολικού ύψους 2,8 εκατ. λιρών (εκείνης της εποχής), αλλά τελικά μόνο το 20% του δανείου έφθασε στον προορισμό του. Τα υπόλοιπα χάθηκαν καθ΄ οδόν.

Ετσι η πρώτη πτώχευση έρχεται με μαθηματική ακρίβεια πολύ νωρίτερα από τη δημιουργία του ελληνικού κράτους. Το 1827 δηλώνεται αδυναμία εξυπηρέτησης των δανείων. Η ευκαιρία δόθηκε με τη σύσταση και επισήμως του ελληνικού κράτους. Οι πιστωτές μάς χτύπησαν την πόρτα. Εισέπραξαν, λέγεται, τόσο μεγάλα ποσά που το 1843 οδήγησαν τη χώρα στη δεύτερη πτώχευση. Με τα ελληνικά δάνεια συνέβαιναν πάντα τα ίδια. Ορισμένα δεν έφθαναν καν στον προορισμό τους, άλλα τα σπαταλούσαν διάφοροι επιτήδειοι και πάντα από τη σύσταση του ελληνικού κράτους