Τυφεκιοφόροι νοσούσης λογικής
Από τη μια, οι πυρφόροι της
συστημικής λογικής. Οτιδήποτε εναντιοδρομεί, ρίχνεται στο πυρ το
εξώτερον. Αντιμνημονιακοί, συνδικαλιστές, αιρετικοί, απεργοί. Βάναυσες
επιθέσεις, λοιδορίες, χλεύη και εξοργιστικές ερμηνείες, που αποθεώνουν
την ιλαρότητα και την ευτέλεια. Κατά τα άλλα, οι ξιφήρεις του συστημικού
στρατοπέδου υπερασπίζονται τον πλουραλισμό, θύουν στον βωμό του γόνιμου
διαλόγου και πασχίζουν για μια ανοιχτή κοινωνία...
Και από την άλλη, μια Αριστερά εν αμύνη που φοβάται να πει καλό
λόγο για τους αλλόδοξους -πόσω μάλλον όταν κυβερνούν-, κλείνει τα μάτια
στα παθογενή των προνομιακών για την ίδια χώρων (συνδικαλισμός,
Πανεπιστήμια κ.τ.λ.), δεν έχει το θράρρος να τα βάλει με λαϊκά
μικροσύνολα όταν αυτά κήδονται για το δικό τους συμφέρον και αδιαφορούν
για το γενικό (επιλογή χώρων για χωματερές), και η οποία οχυρώνεται πίσω
από τείχος στερεοτύπων για να μένει απαρασάλευτη σε προβληματικές
επιλογές και ανελαστικές θέσεις (μεταναστευτικό, εθνικά, κλείσιμο δρόμων
από δέκα νοματαίους κ.ά.).
Μια μόνιμη κακοδαιμονία ταλανίζει την Αριστερά.