Μουσικός.
Έχει γράψει εκατοντάδες μελωδίες, soundtracks ταινιών και θεατρικών παραστάσεων.
Πιστεύει ότι η μουσική είναι ψυχοθεραπευτική και ότι βοηθάει να φωτιστούν οι
σκοτεινές γωνιές μας.
Γράφει: Πιερής Παναγή
Είναι αυτή και άλλα τρία αδέλφια. Τέσσερις στο σύνολο λοιπόν. Και όλοι τους, από μικροί, έπαιζαν μουσική. Ο μπαμπάς τους είχε ένα βαν, απ' έξω έγραφε με μεγάλα μαύρα γράμματα Κινηματογράφος, έβαζαν όλοι μέσα τα όργανά τους και έκαναν περιοδεία. Έπαιζαν σε σινεμά, σε θέατρα, σε προαύλια σχολείων, σε αλάνες. Μέσα στη μικρή οικογενειακή επιχείρηση, τον κινηματογράφο Rex, άκουσε πρώτη φορά μουσική που φτιαχνόταν ειδικά για ταινίες. Παιδικά χρόνια που θυμίζουν Cinema Paradiso; Το ακούει και χαμογελά… «Κάπως έτσι. Έτσι αγάπησα πολύ και τη μουσική του Nino Rota. Λάτρευα τον ιταλικό κινηματογράφο, κυρίως τον Fellini και τον Visconti, και θυμάμαι ότι συνεχώς άκουγα τη μουσική από τις ταινίες τους». Μέχρι τα 6 της ήθελε να ξεκινήσει βιολί. Κάπως έτσι γράφτηκε στο Πατραϊκό Ωδείο. Γιατί όμως βιολί κυρία μου; «Μικρή όταν άκουγα σόλο βιολί και τον ήχο που έβγαζε μαγευόμουν, κάτι αναρριγούσε μέσα μου. Στην αρχή βέβαια ήταν δύσκολο να το μάθω. Ειδικά τα πρώτα χρόνια που το γρατζουνάς αντί να παίζεις…». Ο καθένας απ' τα αδέλφια έπαιζε διαφορετικό όργανο: πιάνο, τσέλο και άλλο ένα βιολί. «Σε σύντομο χρονικό διάστημα αρχίσαμε να παίζουμε μαζί και οι τέσσερις κάνοντας το Κουαρτέτο Αδερφών Ρεμπούτσικα». Και τότε ξεκίνησαν οι περιοδείες που λέγαμε πιο πάνω. «Πολλές φορές στο σπίτι οι τέσσερίς μας κάναμε ότι ήμασταν μουσικοί σε συγκρότημα με αυτοσχέδια όργανα. Μέσα στο σπίτι όμως υπήρχε καλλιτεχνική ατμόσφαιρα. Ο πατέρας μας ήταν, επίσης, ένας πολύ καλός βυζαντινός μουσικός, εξαιρετικός ψάλτης, ζωγράφιζε υπέροχα, μας έκανε κουκλοθέατρο, έπαιζε Καραγκιόζη». Και η μαμά; Τι ρόλο
