Ο χωρισμός θα ήταν πολύ δύσκολος για την Ευρωζώνη
The Economist
Η κρίση χρέους της Ευρωζώνης, που ξεκίνησε σαν ένα απλό ελληνικό πρόβλημα στις αρχές του 2010, θα γίνει υπαρξιακή το 2012. Προφανώς θα κυριαρχήσει η προχειρότητα. Οι αναβλητικοί Ευρωπαίοι πολιτικοί ίσως δεν κάνουν αρκετά για να κρατήσουν στη ζωή το κοινό νόμισμα. Αν εναλλακτική λύση είναι η διάλυση της Ευρωζώνης, η ΕΚΤ, υπό τον Ιταλό Μάριο Ντράγκι, μπορεί να ενεργήσει ταχέως και με μαζικά πυρά, τυπώνοντας χρήμα. Ωστόσο, αν η προχειρότητα είναι η πιθανότερη εξέλιξη, ο κίνδυνος διάλυσης είναι ανησυχητικά υψηλός. Θεωρητικά, αυτό μπορεί να συμβεί με δύο τρόπους: με έξοδο των αξιόχρεων βόρειων χωρών με επικεφαλής τη Γερμανία, ή με αναγκαστική αποχώρηση των αφερέγγυων, με επικεφαλής την Ελλάδα. Στην πράξη, μόνο ο ένας τρόπος είναι εφαρμόσιμος. Η Γερμανία δεν θα καταστρέψει το ευρώ θέτοντας σε κίνδυνο την Ε.Ε. Η διάλυση, αν επέλθει, θα ξεκινήσει από την Ελλάδα.
Η διαχείριση της πολιτικής λιτότητας στην Ελλάδα ίσως αποδειχθεί ο καθοριστικός παράγοντας. Αυτό έγινε σαφές με την αναταραχή που πυροδότησε η Αθήνα τις ημέρες μετά τη συμφωνία διάσωσης στη σύνοδο κορυφής του Οκτωβρίου. Ας υποθέσουμε ότι η συμφωνία θα ισχύσει. Και πως η απώλεια 50% της ονομαστικής αξίας των ομολόγων ιδιωτών πιστωτών θα ανακόψει την περαιτέρω άνοδο του υπέρογκου χρέους (από 162% του ΑΕΠ το 2011 σε 183% το 2012). Θα χρειαστεί να φθάσουμε στο 2020 για να υποχωρήσει στο 120%, επίπεδο ακόμα ιλιγγιώδες. Οι Ελληνες θα αντιμετωπίσουν ένα απελπιστικά σκληρό έτος, μετά τρία χρόνια ύφεσης. Και ο στόχος αύξησης της ανταγωνιστικότητας, ώστε να αντιμετωπισθούν οι ακαμψίες της κοινής αγοράς, θα συνεχίσει να προκαλεί δέος, εφόσον το εγχώριο κόστος θα πρέπει να μειωθεί κατά 25% επιπλέον.
