Τα άλλα δάνεια
Οι ελληνικές λέξεις ήταν το παραγωγικό κεφάλαιο πάνω στο οποίο η Ευρώπη τόκισε τον πολιτισμό της. Μήπως λοιπόν αφού πήρε τις λέξεις μας θα πρέπει να μας δώσει το χέρι της;
Κώστας Γεωργουσόπουλος
Οταν
γράφονταν αυτές οι γραμμές, οι διαβόητοι Ευρωπαίοι και υπερατλαντικοί
εταίροι μας δεν είχαν ακόμα αποφασίσει αν θα βάλουν το χέρι τους στα
ευρύχωρα θυλάκια των ενδυμάτων τους (θα έλεγα των επενδύσεών τους) για
να στηρίξουν μια χώρα η οποία στο κάτω κάτω δεν μπόρεσε ούτε να
εξαγοράσει το μαρτυρικό αίμα της νεολαίας της που θυσιάστηκε για τις
αξίες που σήμερα μεγαλαυχεί πως τις υπερασπίζεται και τις εξάγει η
Ευρώπη. Και δεν έφτασε ο ποταμός των αιμάτων και των δακρύων. Οι
βάρβαροι κατακτητές σήκωσαν και τις καταθέσεις του μικρέμπορου, του
αγρότη, του υπαλλήλου, τα επιδόματα ανεργίας για να τα μετατρέψουν σε
Μάνλιχερ και σφαίρες για να εκτελούν στην Καισαριανή όσες φωνές
τολμούσαν να φωνάξουν «Ελευθερία».
Ας μιλήσουμε λοιπόν για ΔΑΝΕΙΑ, για χρησιδάνεια και αντιδάνεια.
Και πρώτα πρώτα, υπάρχουν μόνο δάνεια και τοκοχρεολύσια στο
χρηματοπιστωτικό σύστημα; Υπάρχουν καταθέσεις μόνο στις μπάνκες των
τοκογλύφων, των αργυραμοιβών, των σαράφηδων και ενεχυροδανειστών; Και τα
ΔΑΝΕΙΑ των λέξεων; Τα δάνεια του σημασιολογικού φορτίου των λέξεων;
Μήπως κάποτε θα πρέπει να ανοίξουμε και τις ευρωπαϊκές θυρίδες
καταθέσεων για να λογαριάσουμε τι δανείστηκαν και σε ποιο κεφάλαιο
τόκισαν τον πολιτισμό τους; Γιατί βέβαια και ο πολιτισμός ένα παραγωγικό
κεφάλαιο είναι και χρειάζεται μαγιά για να φουσκώσει το καρβέλι.