Ευρωεκλογές και το γκροτέσκο συνονθύλευμα της ακροδεξιάς
Βασιλική Γεωργιάδου
Αρκετούς μήνες πριν τη
διεξαγωγή των όγδοων κατά σειρά εκλογών για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, τα
διεθνή μέσα ενημέρωσης προέβλεπαν αλματώδη άνοδο της ακροδεξιάς στις
χώρες της Ε.Ε. Όντως, τα σημάδια που προμήνυαν ενίσχυση της δύναμης των
κομμάτων του ακροδεξιού πόλου ήταν παρόντα από καιρό στην πολιτική σκηνή
της Ευρώπης. Από τη Γαλλία μέχρι την Ουγγαρία και από τη Δανία μέχρι
την Ιταλία και την Ελλάδα, η άκρα δεξιά στις δύο βασικές παραλλαγές της
–την εθνικολαϊκιστική και την εξτρεμιστική– κατέγραφε από καιρό
σημαντική παρουσία στα δημοσκοπικά ευρήματα των επιμέρους χωρών-μελών
της Ε.Ε. Πέραν της ακροδεξιάς, ενισχυμένη φαινόταν και η παρουσία των
ευρωσκεπτικιστικών δυνάμεων· εκείνων που εξέφραζαν παραδοσιακά φοβικές ή
και αρνητικές τοποθετήσεις σχετικά με την Ε.Ε. αλλά και νεότερων
υβριδικών σχημάτων που συναιρούν λαϊκισμό και ευρωσκεπτικισμό, με τη
δύναμή τους να συγκεντρώνεται κυρίως στον Ευρωπαϊκό Βορρά (Ηνωμένο
Βασίλειο, Φινλανδία), αλλά και στον Ευρωπαϊκό Νότο (Ιταλία). Στην
αριθμητική των Μίντια συχνά οι δυνάμεις των ακροδεξιών και των
ευρωσκεπτικιστών κάθε ιδεολογικο-πολιτικής απόχρωσης παρουσιάζονται ως
ένα ενιαίο άθροισμα που τείνει να καλύψει έναν ευρύ πολιτικό χώρο και
εμφανίζει μια δυναμική ικανή να προκαλέσει «τεκτονικές» παραμορφώσεις
στην καρδιά της Ευρώπης.