Αναπαράγοντας το αδιέξοδο
Του Σταυρου Λυγερου
Δεκατρείς μήνες μετά την υπογραφή του Μνημονίου αντί για διέξοδο οι πολίτες βλέπουν την οικονομία να βυθίζεται στην ύφεση, δημιουργώντας οικονομικά και κοινωνικά ερείπια. Την ελπίδα έχει αντικαταστήσει η απόγνωση, που μεταλλάσσεται σε οργή. Σ’ αυτές τις εύφλεκτες συνθήκες είναι ευτύχημα που η κοινωνική οργή διοχετεύεται στο ειρηνικό κίνημα των «Αγανακτισμένων» και όχι σε τυφλές εκρήξεις. Για πόσο ακόμα όμως;
Σε έξαρση χαμαιλεοντισμού, άρχουσες ελίτ που εξέθρεψαν και εξωράισαν την κλεπτοκρατία, τη σπατάλη, τον ανορθολογισμό και την ατιμωρησία έχουν μετατραπεί σε σημαιοφόρους της λιτότητας, αλλά μόνο για τους κάτω. Οι πιο θρασείς, μάλιστα, κουνάνε ανερυθρίαστα το δάκτυλο στην κοινωνία. Οχι ότι οι πολίτες είναι αθώοι. Το ψάρι, όμως, βρωμάει από το κεφάλι. Οι ίδιες ελίτ επιδεικνύουν προκλητική ιδιοτέλεια. Καταγγέλλουν τον λαϊκισμό και τις συντεχνίες, τη διαφθορά των δημοσίων υπαλλήλων και τη φοροδιαφυγή των μικρομεσαίων, αλλά ποτέ το πολυπλόκαμο σύστημα της διαπλοκής, που τροφοδότησε τον παρασιτισμό και παρεμπόδισε τις παραγωγικές δραστηριότητες. Η λεηλασία του δημόσιου χρήματος είναι συστημικό φαινόμενο, αλλά απ’ αυτήν επωφελήθηκε περισσότερο η κορυφή παρά η βάση της κοινωνικής πυραμίδας.
Του Σταυρου Λυγερου
Δεκατρείς μήνες μετά την υπογραφή του Μνημονίου αντί για διέξοδο οι πολίτες βλέπουν την οικονομία να βυθίζεται στην ύφεση, δημιουργώντας οικονομικά και κοινωνικά ερείπια. Την ελπίδα έχει αντικαταστήσει η απόγνωση, που μεταλλάσσεται σε οργή. Σ’ αυτές τις εύφλεκτες συνθήκες είναι ευτύχημα που η κοινωνική οργή διοχετεύεται στο ειρηνικό κίνημα των «Αγανακτισμένων» και όχι σε τυφλές εκρήξεις. Για πόσο ακόμα όμως;
Σε έξαρση χαμαιλεοντισμού, άρχουσες ελίτ που εξέθρεψαν και εξωράισαν την κλεπτοκρατία, τη σπατάλη, τον ανορθολογισμό και την ατιμωρησία έχουν μετατραπεί σε σημαιοφόρους της λιτότητας, αλλά μόνο για τους κάτω. Οι πιο θρασείς, μάλιστα, κουνάνε ανερυθρίαστα το δάκτυλο στην κοινωνία. Οχι ότι οι πολίτες είναι αθώοι. Το ψάρι, όμως, βρωμάει από το κεφάλι. Οι ίδιες ελίτ επιδεικνύουν προκλητική ιδιοτέλεια. Καταγγέλλουν τον λαϊκισμό και τις συντεχνίες, τη διαφθορά των δημοσίων υπαλλήλων και τη φοροδιαφυγή των μικρομεσαίων, αλλά ποτέ το πολυπλόκαμο σύστημα της διαπλοκής, που τροφοδότησε τον παρασιτισμό και παρεμπόδισε τις παραγωγικές δραστηριότητες. Η λεηλασία του δημόσιου χρήματος είναι συστημικό φαινόμενο, αλλά απ’ αυτήν επωφελήθηκε περισσότερο η κορυφή παρά η βάση της κοινωνικής πυραμίδας.