Τα σχετικώς φρέσκα ερωτήματα για
τις επιλογές και τη συμπεριφορά της κοινωνίας, κατά την τελευταία
τριετία, επιβεβαιώνουν το ανεξάντλητον ενός κρισίμου θέματος. Τη σχέση
τής λιγωτικά παινεμένης ή ασύστολα συκοφαντούμενης κοινωνίας με τις
κυρίαρχες ελίτ.
Πολιτικοί, μήντια, οικονομικό κατεστημένο και ένα δυναμικό
σύνολο διανοουμένων και ανθρώπων του πολιτισμού από τη μια, και το
κοινωνικό όλον, το συλλογικό υποκείμενο από την άλλη. Υπαρκτές οι
αποχρώσεις και οι αντιφάσεις σε αμφότερα τα μπλοκ, αλλά διακριτά και
σχεδόν παγιωμένα ορισμένα χαρακτηριστικά...
Το πολιτικο-μηντιακό σύστημα, πλήρως εξαρτημένο από τις διαθέσεις της κοινωνίας -οι μεν ψηφίζονται, οι δε ζουν από αυτήν-, κατά κόρον υμνεί και κολακεύει το κοινωνικό σύνολο. Αραιές, αλλά υπαρκτές είναι οι ρηγματώσεις στη συμπεριφορά του συστήματος αυτού. Επισημαίνονται όταν η κοινωνία «φαλτσάρει» και δείχνει να μην ποδηγετείται. Οταν βγαίνει «εκτός πλαισίου» και κάνει του κεφαλιού της. Οπως συνέβη με τη θριαμβική επανάκαμψη του ξεγραμμένου και πολιτικά ημιθανούς Ανδρέα Παπανδρέου, το 1993. Και προσφάτως, με την ιλιγγιώδη άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, κόντρα στους ποικίλους εκβιασμούς και την τρομοκρατία της καθεστωτικής προπαγάνδας.
