Το μέτωπο Μνημόνιο - αντιμνημόνιο έφερε σε αντιπαράθεση δύο κόσμους ασυμφιλίωτους, όμως δικαιούμαστε να ελπίζουμε στο θαύμα
Οι
άνθρωποι, όταν αντιμετωπίζουν μιαν εντελώς νέα κατάσταση, σε καιρούς
κρίσης και αναστάτωσης, «επικαλούνται με αγωνία τα πνεύματα του
παρελθόντος στην υπηρεσία τους, δανείζονται τα ονόματά τους, τα πολεμικά
τους συνθήματα, τις φορεσιές τους, για να παρουσιαστούν με αυτή τη
σεβάσμια μεταμφίεση, με αυτή τη δανεισμένη γλώσσα στη νέα σκηνή».
Αυτή η περίφημη φράση του Μαρξ ταιριάζει τέλεια, νομίζω, σε αυτό
που ζούμε δύο χρόνια τώρα. Η εντελώς νέα κατάσταση - το σκάσιμο της
φούσκας, η χρεοκοπία, το Μνημόνιο, η επιτήρηση από τους πιστωτές -
οδήγησε σε ένα τέτοιου είδους δάνειο από το παρελθόν. Κάποια στιγμή, ο
«αντιμνημονιακός αγώνας» επικαλέστηκε το πνεύμα της Εθνικής Αντίστασης,
δανείστηκε τη γλώσσα της και φόρεσε τη στολή με τα φυσεκλίκια του Αρη.
Το Μνημόνιο δεν ήταν πια ένα αναγκαστικό (και με πολλά θεμελιώδη
λάθη) οικονομικό πρόγραμμα σε συνθήκες χρεοκοπίας. Ηταν μια «βάρβαρη
ξένη κατοχή». Οι κυβερνήσεις, Παπανδρέου πρώτα, Παπαδήμου κατόπιν, ήταν
«κυβερνήσεις Τσολάκογλου». Το μέτωπο Μνημόνιο - αντιμνημόνιο έφερνε σε
αντιπαράθεση δύο κόσμους ασυμφιλίωτους, όπου βροντά ο Ολυμπος, αστράφτει
η Γκιώνα και η λογική και ο διάλογος εξατμίζονται. Μέσος δρόμος δεν
υπήρχε - με τους κομαντάντε του φανταστικού «αντικατοχικού» αγώνα ή με
το κίτρινο άστρο του συνεργάτη των «κατοχικών» δυνάμεων καρφιτσωμένο στο
στήθος. Και τα περίπλοκα προβλήματα της κρίσης γίνονταν αίφνης απλά:
Κατεβάζουμε την ξένη, κατοχική σημαία (το Μνημόνιο), ανεβάζουμε στον
ιστό τη γαλανόλευκη και η ευτυχία επιστρέφει επί της γης.
