ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΕΠΑΦΗ

Το ιστολόγιο Πενταλιά πήρε το όνομα
από το όμορφο και ομώνυμο χωριό της Κύπρου.
Για την επικοινωνία μαζί μας
είναι στη διάθεσή σας το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο:
pentalia74@gmail.com

Affichage des articles dont le libellé est ΗΠΑ-ΑΝΙΣΟΤΗΤΕΣ. Afficher tous les articles
Affichage des articles dont le libellé est ΗΠΑ-ΑΝΙΣΟΤΗΤΕΣ. Afficher tous les articles

mercredi 22 janvier 2014

Ένας αμερικανός νομπελίστας οικονομολόγος μιλά για τις ανισότητες του αμερικάνικου καπιταλισμού


  Paul Krugman

Οι ανάξιοι πλούσιοι 

Το Βήμα - The New York Times

Η πραγματικότητα της αυξανόμενης ανισότητας στην Αμερική είναι εμφανής. Μετά τα τέλη της δεκαετίας του 1970 οι πραγματικοί μισθοί του κατώτερου μισού του εργατικού δυναμικού έχουν παραμείνει ίδιοι ή έχουν μειωθεί, ενώ τα εισοδήματα του ανώτερου 1% έχουν σχεδόν τετραπλασιαστεί (και τα εισοδήματα του ανώτερου 0,1% έχουν αυξηθεί ακόμη περισσότερο). Ενώ μπορούμε και θα έπρεπε να ξεκινήσουμε στις ΗΠΑ μία σοβαρή συζήτηση γύρω από το τί πρέπει να κάνουμε για αυτή την κατάσταση, το ίδιο το γεγονός - ότι ο αμερικανικός καπιταλισμός όπως είναι σήμερα υποσκάπτει τα θεμέλια της μεσαίας τάξης - παρουσιάζεται σαν να μην πρέπει καν να αποτελεί θέμα συζήτησης. Αλλά αποτελεί.

Εν μέρει αυτό αντανακλά το διάσημο ρητό του Άπτον Σίνκλερ: «Είναι δύσκολο να κάνεις κάποιον να κατανοήσει κάτι, όταν ο μισθός του εξαρτάται ακριβώς από τη μή κατανόησή του». Αλλά επίσης πιστεύω ότι αντανακλά την αντιπάθεια προς τις επιπτώσεις των αριθμών, που φαντάζουν ανοιχτή πρόσκληση σε έναν ταξικό πόλεμο - ή, αν προτιμάτε, μίας απόδειξης ότι ο ταξικός πόλεμος ήδη συντελείται, με τους πλουτοκράτες να βρίσκονται στην επίθεση. Το αποτέλεσμα είναι μία ισχυρή εκστρατεία στατιστικής συσκότισης.

Στη χειρότερη εκδοχή της, αυτή η εκστρατεία πλησιάζει την καθαρή διαστρέβλωση. Στην καλύτερη, περιλαμβάνει έναν δεξιοτεχνικό τρόπο για να προπαγανδίσει αυτό που εγώ χαρακτηρίζω ως «μύθο των άξιων πλουσίων». Για ένα παράδειγμα της ντε φάκτο διαστρέβλωσης, κάποιος δεν χρειάζεται να κοιτάξει πέρα από ένα πρόσφατο άρθρο του Μπρετ Στίβενς της Wall Street Journal, το οποίο πρώτα κατηγορεί (αδίκως) τον πρόεδρο Ομπάμα ότι έκανε ένα αντικειμενικό λάθος και μετά συνεχίζει υποστηρίζοντας ότι η αυξανόμενη οικονομική ανισότητα δεν είναι κάτι σημαντικό, επειδή όλοι έχουν μεγάλα κέρδη.

Λένε, για παράδειγμα, ότι τα εισοδήματα του κατώτερου ενός πέμπτου του πληθυσμού των ΗΠΑ έχουν αυξηθεί κατά 186% από το 1979. Αν αυτό σας ακούγεται λάθος, είναι επειδή είναι λάθος: πρόκειται για έναν εικονικό αριθμό, όχι προσαρμοσμένο στον πληθωρισμό. Ο διορθωμένος αριθμός δείχνει ότι τα εισοδήματα τους στην πραγματικότητα μειώνονται.

Ωραία, αυτή είναι η καθαρή διαστρέβλωση. Τί συμβαίνει όμως με την πιο ευγενική μορφή της; Έχω παρατηρήσει ότι οι συντηρητικοί έχουν εμμονή με την ιδέα ότι η φτώχεια στην πραγματικότητα είναι αποτέλεσμα προβλημάτων στον χαρακτήρα των φτωχών. Αυτό κάποτε μπορεί να είχε ψήγματα αλήθειας, αλλά τουλάχιστον τις τελευταίες τρεις δεκαετίες το βασικότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι φτωχοί είναι η έλλειψη θέσεων εργασίας με ικανοποιητικές αποδοχές. Αλλά ο μύθος των «ανάξιων φτωχών» επιμένει και εξίσου επιμένει ο αντίθετος μύθος, αυτός των «άξιων πλουσίων». Η ιστορία έχει ως εξής: οι εύποροι της Αμερικής είναι εύποροι επειδή έκαναν διαφορετικές επιλογές στον τρόπο ζωής τους. Φρόντισαν να έχουν καλή εκπαίδευση, παντρεύτηκαν και έμειναν παντρεμένοι και ούτω καθεξής. Βασικά, ο πλούτος είναι επιβράβευση για την προσκόλληση στις βικτοριανές αξίες.

Τί δεν πάει καλά με αυτή την ιστορία;  Ακόμη και με τους δικούς της όρους αναφέρεται σε ευκαιρίες που δεν υπάρχουν. Για παράδειγμα, πώς άραγε τα παιδιά των φτωχών, ή ακόμη και της εργατικής τάξης, μπορούν να έχουν καλή εκπαίδευση σε μία εποχή που τα δίδακτρα στα δημόσια πανεπιστήμια αυξάνονται και η υποστήριξη μειώνεται; Ακόμη και οι κοινωνικοί δείκτες της οικογενειακής σταθερότητας είναι, ως έναν σημαντικό βαθμό, οικονομικά φαινόμενα: τίποτε δεν επηρεάζει περισσότερο τις οικογενειακές αξίες από την έλλειψη επαγγελματικών ευκαιριών.

Αλλά το βασικό πρόβλημα με αυτό τον μύθο είναι ότι δεν αναγνωρίζει τους πραγματικούς νικητές αυτής της κατάστασης. Γιατί ακόμη και οι λεγόμενοι εργαζόμενοι «του λευκού κολλάρου», είναι απλά καλά. Το κίνημα Occupy έκανε γνωστό τον όρο του «1 τοις εκατό» για την ανερχόμενη ελίτ, αλλά αυτή περιλαμβάνει πολλούς ανθρώπους: τα περισσότερα κέρδη του ανώτερου ένα τοις εκατό πηγαίνουν στην πραγματικότητα σε μία ακόμη πιο μικρή ελίτ, στο 0,1%. Ποιοί είναι αυτοί οι τυχεροί; Διευθυντικά στελέχη, κυρίως αλλά όχι μόνο, στον χρηματοοικονομικό τομέα.

Μπορούμε να διαφωνήσουμε για το εάν αυτοί οι άνθρωποι αξίζουν να πληρώνονται τόσο καλά αλλά ένα πράγμα είναι ξεκάθαρο: δεν έφτασαν εκεί που έφτασαν με το να είναι συνετοί, καθαροί, και μετρημένοι. Η ταινία με τον Λεονάρντο ντι Κάπριο «Ο Λύκος της Γουόλ Στριτ» είναι πολύ δημοφιλής μεταξύ των χρηματιστών που επευφημούν τον πρωταγωνιστή - ακόμη ένα στοιχείο της πραγματικότητας της νέας Χρυσής Εποχής μας. Γνωρίζω ότι αυτή η πραγματικότητα κάνει πολλούς να αισθάνονται άβολα και θα ήθελαν να παρουσιάσουν αλλιώς τα πράγματα. Αλλά ακόμη και αν τα γεγονότα διακρίνονται από γνωστές λαϊκίστικες προκαταλήψεις, παραμένουν γεγονότα. Και πρέπει να τα δούμε καταπρόσωπο.

mercredi 3 octobre 2012

Τζόζεφ Στίγκλιτς: Το «αμερικανικό όνειρο», μύθος λόγω ανισοτήτων


Οι ΗΠΑ δεν είναι πια «Γη της Ευκαιρίας» λέει ο νομπελίστας οικονομολόγος
 
Τζόζεφ Στίγκλιτς: Το «αμερικανικό όνειρο», μύθος λόγω ανισοτήτων
Ο οικονομολόγος και νομπελίστας Τζόζεφ Στίγκλιτς



 
Οι ΗΠΑ δεν είναι πια η «Γη της Ευκαιρίας», όπως ήταν πριν από μερικές δεκαετίες, λέει ο διεθνούς φήμης νομπελίστας Τζόζεφ Στίγκλιτς.

Σε εκτενή συνέντευξή του στο γερμανικό Spiegel, ο αμερικανός οικονομολόγος χαρακτηρίζει πλέον το αμερικανικό όνειρο ως έναν «μύθο, αφού η χώρα χαρακτηρίζεται από ένα πολιτικό σύστημα που τροφοδοτεί τις ανισότητες και προάγει τα συμφέροντα των πλουσίων έναντι των οικονομικά ασθενέστερων».

samedi 11 février 2012

Το χρήμα είναι το πρόβλημα στις ΗΠΑ και όχι οι ηθικές αξίες


Paul Krugman  
ΤΟ ΒΗΜΑ - NEW YORK TIMES

Οι ανισότητες απασχολούν εσχάτως τη δημόσια συζήτηση στις ΗΠΑ. Τις προέβαλε το κίνημα Occupy Wall Street ενώ το Κογκρέσο παρείχε απτά στοιχεία για το άνοιγμα της ψαλίδας στα εισοδήματα πλούσιων και φτωχών Αμερικανών. Και ο μύθος της αταξικής κοινωνίας ξεσκεπάστηκε: ανάμεσα στις πλούσιες χώρες, η Αμερική ξεχωρίζει ως εκείνη όπου η οικονομική και η κοινωνική θέση είναι πιθανότερο να αποκτηθούν κληρονομικά.

samedi 26 novembre 2011

Tο εισόδημα των Αμερικανών της μεσαίας τάξης αυξήθηκε κατά 21%. Η αντίστοιχη αύξηση του πλουσιότερου 0,1% ήταν 400%.


Paul Krugman  
Ναι «είμαστε το 99%» αλλά οι σούπερ-πλούσιοι είναι μόλις το ένα τοις χιλίοις!



TO BHMA - NEW YORK TIMES

Το «Είμαστε το 99%» είναι ένα εξαιρετικό σύνθημα. Διατυπώνει σωστά το πρόβλημα ως «η μεσαία τάξη εναντίον της ελίτ» (αντίθετα προς το «η μεσαία τάξη εναντίον των φτωχών»). Επίσης πηγαίνει παραπέρα από την ευρέως διαδεδομένη αλλά λανθασμένη άποψη ότι η αυξανόμενη ανισότητα έχει να κάνει κυρίως με το ότι οι πιο μορφωμένοι τα πάνε καλύτερα από τους λιγότερο μορφωμένους. Οι μεγάλοι κερδισμένοι σήμερα είναι μια χούφτα σούπερ-πλούσιων και όχι οι απόφοιτοι πανεπιστημίου γενικώς.

Μάλιστα το ποσοστό 99% στοχεύει υπερβολικά χαμηλά. Μεγάλο μέρος των κερδών του 1% πήγε στην πραγματικότητα σε μια ακόμη μικρότερη ομάδα, στο κορυφαίο 0,1% _ το πλουσιότερο ένα τοις χιλίοις του πληθυσμού.

jeudi 27 octobre 2011

Συμβαίνουν στη γη της επαγγελίας

Διευρύνεται το χάσμα πλουσίων - φτωχών Αμερικανών
The New York Times
Τα εισοδήματα του πλουσιότερου 1% του αμερικανικού πληθυσμού υπερδιπλασιάστηκαν ως ποσοστό του ΑΕΠ της χώρας τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, αναφέρεται σε έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κογκρέσου, η οποία αναμένεται να καταλάβει περίοπτη θέση στην κλιμακούμενη πολιτική αντιπαράθεση για την ανάκαμψη της αμερικανικής οικονομίας, τη μείωση της ανεργίας και του ομοσπονδιακού χρέους. Εκτός των άλλων, οι συντάκτες της έκθεσης διαπιστώνουν ότι από τα τέλη της δεκαετίας του ’70 οι αμερικανικές κυβερνήσεις κατέβαλαν ελάχιστη προσπάθεια για να αναστείλουν τη συγκέντρωση του πλούτου, να εξισορροπήσουν το φορολογικό σύστημα και να επιτύχουν μια δικαιότερη αναδιανομή εισοδήματος. Παράλληλα, όλο και μεγαλύτερο μερίδιο των κοινωνικών επιδομάτων καταλήγει στους ηλικιωμένους Αμερικανούς, ανεξαρτήτως του εισοδήματός τους.
Στην έκθεση, το Γραφείο Προϋπολογισμού διαπιστώνει ότι από το 1979 έως το 2007 το καθαρό εισόδημα του πλουσιότερου 1% αυξήθηκε κατά 275%, ενώ το μέσο εισόδημα του πλουσιότερου 20% αυξήθηκε κατά 65%. Αντιθέτως, η αύξηση του εισοδήματος για το φτωχότερο 1/5 του πληθυσμού ήταν 18%. Τέλος, το εισόδημα των τριών πέμπτων του πληθυσμού, που ανήκουν στα μεσαία εισοδήματα, αυξήθηκε κατά λιγότερο από 40%.