Του Στέφανου Κωνσταντινίδη*
Η προέλαση των φανατικών Ισλαμιστών στο Ιράκ και η δεδηλωμένη απόφαση τους
να δημιουργήσουν ένα χαλιφάτο που θα περιλαμβάνει και εδάφη της Συρίας, αλλά
ενδεχομένως και άλλων αραβικών χωρών της περιοχής, δημιουργεί νέα γεωπολιτικά
δεδομένα αλλά και ρευστές ισορροπίες. Για πρώτη φορά ύστερα από δεκαετίες
διαγράφεται η δυνατότητα μιας αμερικανο-ιρανικής συνεργασίας για την διατήρηση,
αν όχι της ακεραιότητας του Ιράκ, τουλάχιστον μιας κάποιας σταθερότητας στην
περιοχή. Το Ισραήλ, ανήσυχο από αυτή την αμερικανο-ιρανική προσέγγιση, στηρίζει
την δημιουγία ανεξάρτητου κουρδικού κράτους στο βόρειο Ιράκ. Κάτι που ούτε οι
Αμερικανοί δέχονται, ούτε φυσικά και το Ιράν που έχει την δική του κουρδική
μειονότητα. Όσο για την Τουρκία, θα επιθυμούσε μάλλον το σημερινό στάτους κβο,
με μια αδύνατη κεντρική κυβέρνηση στη Βαγδάτη, κάτι που της επιτρέπει να
διατηρεί την επιρροή και τα τεράστια
οικονομικά της συμφέροντα στο βόρειο Ιράκ. Η δημιουργία αντίθετα ενός κουρδικού κράτους θα άνοιγε το δρόμο μιας
πιθανής απόσχισης των ανατολικών περιοχών της Τουρκίας που κατοικούνται από
Κούρδους. Η Άγκυρα είναι επίσης ανήσυχη από την αμερικανο-ιρανική
προσέγγιση αφού κάτι τέτοιο αφαιρεί από
την δική της στρατηγική σημασία για την Ουάσιγκτον.
