ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ
Ουδέν δεινότερον
Οποτε συμβαίνει κάτι ακραίο, στην
Ελλάδα ή αλλού, νιώθουμε πόσο δίκιο έχουν όσοι επιμένουν ότι το μόνο
ακραίο φαινόμενο πάνω στη γη είναι η περίφημη κορωνίς της φύσεως. Ο
άνθρωπος. Εμείς. Και μπορεί ο Χορός στην «Αντιγόνη» του Σοφοκλή να θέλει
να δοξάσει το είδος μας όταν αποφαίνεται ότι «πολλά τα δεινά κουδέν
ανθρώπου δεινότερον πέλει», εμείς όμως άλλο νόημα ακούμε πια στις λέξεις
«δεινά» και «δεινότερον». Οχι το νόημα μιας αξιοσύνης που προκαλεί τον
θαυμασμό και το δέος, αλλά το νόημα μιας κακότητας που προξενεί φρίκη
και φόβο. Και ο ίδιος ο Χορός άλλωστε, αφού πρώτα υμνήσει τον
πολυμήχανο, τον «παντοπόρο» άνθρωπo, που τιθασεύει τα πέλαγα, δαμάζει τα
άλογα ζώα και οργανώνει πόλεις, συμπεραίνει δίκαια πως, όση κι αν είναι
η επινοητική ικανότητά μας, βαδίζουμε πότε προς το καλό και πότε προς
το κακό: «ποτέ μεν κακόν, άλλοτ’ επ’ εσθλόν έρπει».
