Κι έτσι φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Από το 1940 στο 2011. Από τα ΟΧΙ της ιταλικής κατοχής, στο ΝΑΙ της κατοχής της κάθε τρόικας. Του κάθε αλλοδαπού ηλίθιου που έρχεται να κάνει τη ζωή μας χειρότερη. (Λες κι αν θέλουμε να την κάνουμε χειρότερη, δεν έχουμε εγχώριους ηλίθιους. Πρέπει να κάνουμε εισαγωγή IQ-10 από το εξωτερικό). Φτάσαμε εδώ που φτάσαμε γιατί, απ' τη Μεταπολίτευση και μετά, πέσανε τα ΝΑΙ σαν φάπες… ΝΑΙ, ΝΑΙ, ΝΑΙ, ΝΑΙ, ΝΑΙ! ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ, ΝΑΙ, YES, OUI, SI, JAVOL! Με έμφαση στο JAVOL!
Ας λέγατε και κάνα ΟΧΙ, ρε μάγκες. Κι εσείς κι οι προηγούμενοι… Εσείς, οι «υπερήφανοι Ελληνες»… Εσείς τα «άξια τέκνα μιας υπερήφανης πατρίδος». Που την πήρατε αρχοντογυναίκα να περπατάει και να τρίζουν τα πλακόστρωτα. Κυρά, και την καταντήσατε δούλα να σφουγγαρίζει σκάλες στις Βρυξέλλες.
