Περί αθυμίας
Στη σύγχρονη Ευρώπη το πεδίο των θεσμών, η Δημοκρατία, ο παραγωγικός τομέας μοιάζουν να πάσχουν από μελαγχολία αλλά και στον τομέα του πολιτισμού όπου κυριαρχεί το πνεύμα του μεταμοντερνισμού, θα έλεγε κανείς ότι έχει χαθεί η όρεξη για πνευματική ζωή
Γράφει ο Κώστας Γεωργουσόπουλος
Σχολιάζοντας
πριν από καιρό σ' αυτή τη γωνιά το κλασικό πλέον έργο του Μπέρτον «Η
ανατομία της μελαγχολίας» που εξέδωσε σε τρεις τόμους ο Ηριδανός
(μετάφραση Παναγιώτης Χοροζίδης), περιοριζόμουν όπως και ο μεγάλος
ανατόμος της ανθρώπινης ψυχής στα συμπτώματα της μελαγχολίας, αν θέλετε
της κατάθλιψης, που με ποικίλους τρόπους παρατηρούνται στα άτομα.
Σήμερα ξέρουμε πως στον κόσμο του ανταγωνισμού, στην
παγκοσμιοποιημένη και ισοπεδωτική οικονομία αλλά και κουλτούρα, το
ποσοστό του πληθυσμού που πάσχει από τυπική ή άτυπη κατάθλιψη τείνει να
φτάσει στον λεγόμενο πολιτισμένο κόσμο στο μισό περίπου του ενεργού
αριθμού, κυρίως των παραγωγικών τάξεων.
Δεν είμαι ειδικός αλλά, νομίζω, δεν θα αστοχούσα αν περιέγραφα τα
κύρια και εύκολα διακρινόμενα συμπτώματα της κατάθλιψης ξεκινώντας από
την αθυμία, την κούραση, την αδράνεια, την αδιαφορία και μια γενική
αηδία του ζην.
Τα φαινόμενα φαίνεται πως ακολουθούν μια κλιμακωτή πορεία που
εκκινεί από τη νωχέλεια, μια υπαρξιακή υπνηλία, για να φτάσει στη λαϊκή
μουργέλα και να καταλήξει σε μια αυτοκαταστροφική εσωστρέφεια που
μοιάζει σαν ένας ιδιότυπος αυτισμός.
Εκείνο που έως τώρα όμως δεν έχει απασχολήσει σοβαρά τους
«παθολόγους» της κοινωνιολογίας είναι τα συμπτώματα γενικής κατάθλιψης ή
προχωρημένης αθυμίας σε ολόκληρους λαούς. Δεν χρειάζεται να αναφερθεί
κανείς σε λαούς που εξαφανίστηκαν τελείως από τον χάρτη της Ιστορίας.
Τους εντοπίζει εξάλλου στον πρόλογο της «Ερωφίλης» ο Χάρος - Χρόνος.
Αιγύπτιοι, Βαβυλώνιοι, Σουμέριοι βούλιαξαν όπως η μυθική Ατλαντίδα μέσα
στο πέλαγος της ιστορικής λήθης.
