Οι ελεύθερες φωνές δεν είναι ανεκτές. Το συγκρότημα Αλαφούζου απέλυσε τον Σταύρο Λυγερό

Για τη δημοσιογραφία και την κακή δημοσιογραφία

Λίγες μέρες μετά την αποχώρησή του από την Καθημερινή, ο  δημοσιογράφος Σταύρος Λυγερός μιλάει στο ΤPP και εξηγεί  γιατί στην παρούσα συγκυρία «η κοινωνία έχει ανάγκη  από πραγματική δημοσιογραφία». Συνέντευξη στην Ντίνα Καράτζιου Ο Σταύρος Λυγερός σχολιάζει τον «παρασιτικό ρόλο του Τύπου στην Ελλάδα της κλεπτοκρατίας», και αναλύει πως τα media «έγιναν οι θεραπαινίδες της πολιτικής εξουσίας και της ολιγαρχίας του χρήματος».  Το «αμαρτωλό τρίγωνο», όπως το αποκαλεί, που αποτέλεσε  τη βασική αιτία για την ανάπτυξη της διαπλοκής στην Ελλάδα. Στο σήμερα, εξηγεί πως τα media εκτελώντας αποστολή εφάρμοσαν «τη συνταγή» της διαχείρισης του φόβου με στόχο να επιβάλλουν ως μονόδρομο τις πολιτικές της τρόικας. Τέλος, αναλύει πώς το τοπίο στο χώρο του Τύπου μεταλλάσεται ραγδαία λόγω της κρίσης και ευελπιστεί  ότι πέρα από τα media που θα εκφράσουν τους νέους  πόλους πολιτικοοικονομικής εξουσίας, θα βρεί δυναμικό τρόπο έκφρασης και εκείνη η δημοσιογραφία, η οποία  θα προασπίσει τα συμφέροντα της κοινωνίας. - Πρόσφατα διακόπηκε η συνεργασίας σας με  την εφημερίδα Καθημερινή, στην οποία αρθρογραφούσατε  επί σειρά ετών. Κλείνει ένας κύκλος; Στην Καθημερινή πήγα το 1989. Δούλεψα σ΄ αυτή την εφημερίδα περισσότερα από 23 χρόνια, το μεγαλύτερο μέρος της δημοσιογραφικής μου σταδιοδρομίας. Δεν θα ήθελα να σχολιάσω  τους λόγους της αποχώρησής μου, νομίζω ότι ο καθένας  μπορεί να τους δει. Είναι εξόφθαλμοι. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις υπάρχει πάντα η ουσία, δηλαδή η διακοπή  της συνεργασίας, η οποία έγινε με πρωτοβουλία της εφημερίδας.  Υπάρχει, βεβαίως και ο τρόπος. Το μόνο που θα πω γι’ αυτόν  είναι ότι δεν ήταν ο καλύτερος. - Μετά την αποχώρηση σας, γράφτηκαν εκατοντάδες  θετικά σχόλια στα social media από πολίτες. Πως το σχολιάζετε; Με συγκίνησαν. Είμαι παλιομοδίτης. Δίνω σημασία στα σχόλια των αναγνωστών. Έχει σημασία η γνώμη που έχουν οι άλλοι για σένα. Δεν ανήκω, όμως, στους  δημοσιογράφους οι οποίοι κάνουν θέμα τον εαυτό τους.