Άριστος Μιχαηλίδης
Ένα χρόνο
προσπαθούν, λένε, οι βουλευτές να περιορίσουν κάπως την πρόκληση με τις
κρατικές λιμουζίνες και να δώσουν στον λαό το μήνυμα ότι η λιτότητα αγγίζει και
το κατεστημένο, όχι μόνο τον κοσμάκη. Αλλά μένουν στην προσπάθεια. Διότι, έλεγε
χτες ο Γιώργος Περδίκης, «το σύστημα σε αυτή τη χώρα ενοχλήθηκε από την
προσπάθεια της Βουλής να περικόψει αυτό το προκλητικό προνόμιο των λιμουζινών»
και «σύστημα δεν είναι μόνο τα κόμματα, υπάρχει σύστημα και κατεστημένο και
μέσα στη Δημόσια Υπηρεσία…».
Αυτό όμως είναι
ένα καλό παράδειγμα για να καταλάβει ο κ. Περδίκης και άλλοι βουλευτές γιατί
υπήρξε έντονη αντίδραση στην πρόθεσή τους να κόψουν από τον 13ο μισθό των
εργαζομένων για να μοιράσουν σε αναξιοπαθούντες. Το πρόβλημα ήταν πάντα και
συνεχίζει να είναι ότι άμα πρόκειται να ληφθεί μια απόφαση που επηρεάζει τον
λαό, λαμβάνεται και εφαρμόζεται μέχρι να πεις κρεμμύδι. Άμα όμως είναι απόφαση
που επηρεάζει αυτό που ο κ. Περδίκης ονομάζει σύστημα και κατεστημένο, το
συζητούν επί ένα χρόνο. Κατατέθηκαν στο Κοινοβούλιο έξι προτάσεις νόμου, τις
συζητούν, τις ξαναζητούν, περιμένουν γνωματεύσεις, μελετούν ποιοι επηρεάζονται,
ξανά και ξανά, και το παραμύθι διαρκεί όσο διαρκεί και η οικονομική κρίση. Γιατί
να μην υπάρχουν αντιδράσεις, λοιπόν, όταν αυτές οι απλές αποφάσεις δεν
ολοκληρώνονται με τον ίδιο τρόπο που ολοκληρώνονται αυτές που αφορούν περικοπές
στα εισοδήματα των εργαζομένων;