Ο Χρήστος Παπουτσής είναι από τα πιο γνωστά πρόσωπα του φοιτητικού κινήματος στη χούντα και στις απαρχές της μεταπολίτευσης. Και η οπωσδήποτε φωτεινή αυτή περίοδος των νεανικών του χρόνων, που τον έφερε ως τη θέση του προέδρου της ΕΦΕΕ, του άνοιξε αργότερα τον δρόμο για μια λαμπρή πολιτική καριέρα από τις γραμμές του ΠΑΣΟΚ. Το οποίο είτε ως επίτροπος, είτε ως υπουργός, είτε από άλλες υψηλές και καλά αμειβόμενες θέσεις, υπηρετεί πιστά πάνω από τριάντα χρόνια. Από μια άποψη λοιπόν ανταμείφθηκε σε αντίθεση με άλλους για τους δύσκολους αγώνες του. Και ορθώς ανταμείφθηκε - αυτό έλειπε, να καταλάβουν όλα τα δημοκρατικά αξιώματα οι ανανήψαντες χουντικοί ή οι «άκαπνοι».
ΩΣ ΕΔΩ όλα καλά και ψόγος ουδείς. Αλλά πώς συμβιβάζονται οι ασυμβίβαστοι αγώνες για τη δημοκρατία με τους ύμνους στην αστυνομική καταστολή και στα χημικά που παρακολουθήσαμε όλοι από τηλεοράσεως την Πέμπτη; Πώς κάποιος που έχει φάει με το κουτάλι τα δακρυγόνα, τις προβοκάτσιες, την αστυνομική βία, την προπαγάνδα του νόμου και της τάξης, τα κάθε είδους κόλπα και εγκλήματα της εξουσίας τώρα εμφανίζεται ως απολογητής τους;
