Οδοιπορικό της εφημερίδας "Monde Diplomatique" σε Λονδίνο, Νέα Υόρκη, Νάσβιλ, Σαντιάγο και Μαδρίτη
Βρισκόμαστε στο Λονδίνο, μπροστά στον καθεδρικό του Αγίου Παύλου, στην καρδιά του Σίτυ: από τις 15 Οκτωβρίου του 2011, δεκάδες σκηνές είναι εγκατεστημένες σε αυτό το σημείο1. Ο εικοσιτετράχρονος νεαρός, μαλαισιανής καταγωγής, Αμίρ Ιμράν αναλαμβάνει την ξενάγησή μας2.
Το κίνημα, το οποίο ξεκίνησε στη Νέα Υόρκη στις 17 Σεπτεμβρίου του 2011, υποστηρίζει ότι εμπνέεται από τους Ισπανούς Αγανακτισμένους και από την Αραβική Άνοιξη. Παρά το γεγονός ότι οι καταστάσεις διαφέρουν και τα αιτήματα είναι μερικές φορές ασαφή και νεφελώδη, από το Λονδίνο έως τη Νέα Υόρκη και από τη Μαδρίτη έως το Τελ Αβίβ συναντάμε την ίδια δυσφορία απέναντι σε μια πολιτική τάξη πραγμάτων που έχει ξεφύγει από τον έλεγχο των πολιτών και εξελίσσεται σε μια ολιγαρχία που σφετερίζεται τον πλούτο. Επιπλέον, υπάρχει το συναρπαστικό συναίσθημα της συμμετοχής σε ένα παγκόσμιο κίνημα. Ωστόσο, παρ' όλη την επιθυμία των διαδηλωτών, είναι άραγε δυνατόν να εντάξουμε όλες τις κινητοποιήσεις στην ίδια κατηγορία; Μήπως από το Κάιρο ώς την Αθήνα κι από το Σαντιάγκο ώς το Σαν Φρανσίσκο βρισκόμαστε μπροστά στην ανάδυση ενός «παγκόσμιου αγωνιζόμενου λαού»;
Το ερώτημα τέθηκε σε δύο Χιλιανούς φοιτητές, οι οποίοι, από τον Μάιο του 2011, συμμετέχουν στο κίνημα για τη δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση σε μια χώρα όπου τα περισσότερα πανεπιστήμια ιδιωτικοποιήθηκαν από το δικτατορικό καθεστώς του Αουγκούστο Πινοτσέτ, το 1981.
