Με τον Κωστάκη Αντωνίου
Μόνο ο Γιατρός...
Από όλους τους πολύξερους, που μιλούσαν για τον Γλαύκο Κληρίδη, ενός και μόνου ο λόγος ήταν γνήσιος και αξιόπιστος. Του Βάσου Λυσσαρίδη. Κατά τα άλλα, εδώ και πέντε μέρες, βιώνουμε κράτος Καντάφι και Χο Τσι Μινχ...
Αν ο Αναστασιάδης βρισκόταν στη θέση του Κληρίδη στη Γενεύη το 1974, θα υπέγραφε το σχέδιο Γκιουνές, θα επέστρεφε στην Κύπρο και θα μας έλεγε πως έσωσε το κράτος...
Όταν ένας εθνικός ηγέτης αναχωρεί για την αιωνιότητα, τον απολογισμό του έργου του αναλαμβάνουν άλλοι αδιαμφισβήτητοι ομιλητές, πέραν του κομματικού χώρου του εκλιπόντος, ώστε ο επικήδειος λόγος να είναι αξιόπιστος και να αντανακλά, με αντικειμενικότητα, το εθνικό έργο που επιτέλεσε ο εκλιπών. Αυτό έγινε και στην περίπτωση του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, όταν τον επικήδειο εξεφώνησε ο τότε Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, Κωνσταντίνος Τσάτσος και στην περίπτωση του Τάσσου Παπαδόπουλου, όταν στο μνημόσυνό του ανέλαβε την εκφώνηση του επικηδείου ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας Αντώνης Σαμαράς. Δεν αναλαμβάνουν αυτήν την αποστολή κομματάρχες, έστω και αν εξελίχθηκαν σε Προέδρους της Δημοκρατίας.
Λάθος υπήρξε η απόφαση της οικογένειας Κληρίδη να ζητήσει όπως τον επικήδειο λόγο εκφωνήσει ο Νίκος Αναστασιάδης. Αυτό τον καθήκον έπρεπε να ανατεθεί σε εκπρόσωπο της ανωτάτης πολιτειακής ηγεσίας της Ελλάδας. Ο Γλαύκος Κληρίδης χαρακτηρίζεται εθνικός ηγέτης. Δεν περιορίζεται στα στενά όρια ενός κομματικού χώρου, ούτε αποτελεί αξιόπιστο αναλυτή του έργου του ο Νίκος Αναστασιάδης, έστω και περιβεβλημένος με τον ''φωτοστέφανο" του Προέδρου της Δημοκρατίας.
