ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΕΠΑΦΗ

Το ιστολόγιο Πενταλιά πήρε το όνομα
από το όμορφο και ομώνυμο χωριό της Κύπρου.
Για την επικοινωνία μαζί μας
είναι στη διάθεσή σας το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο:
pentalia74@gmail.com

Affichage des articles dont le libellé est ΚΟΙΝΩΝΙΑ-ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΑ ΟΝΕΙΡΑ. Afficher tous les articles
Affichage des articles dont le libellé est ΚΟΙΝΩΝΙΑ-ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΑ ΟΝΕΙΡΑ. Afficher tous les articles

dimanche 10 juin 2012

Όνειρα που θα μείνουν όνειρα !

Νάσος Βαγενάς  

Ονειρο θερινής νυκτός

Καθώς στο ερώτημα του Βήματος «Ποια Ελλάδα θέλουμε - Πώς θέλουμε να είναι η Ελλάδα από εδώ και πέρα» η απάντηση διατρέχει τον κίνδυνο του μαξιμαλισμού (έκφραση μεγαλόσχημων ευχών, δυσεκπλήρωτων ελπίδων, εξωπραγματικών οραματισμών), πιστεύω ότι θα ήταν σκοπιμότερο να περιοριζόταν κανείς στη διατύπωση λογικών επιθυμιών, ορισμένες από τις οποίες ενδέχεται να υπάρχει κάποια πιθανότητα να πραγματοποιηθούν, ως έναν βαθμό.
Το ερώτημα είναι, βέβαια, μετωνυμικό: δεν αναφέρεται στην Ελλάδα ως γεωγραφική αλλά ως ανθρώπινη περιοχή, εννοεί δηλαδή τους κατοίκους του ελληνικού χώρου, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι Ελληνες• για την ακρίβεια, αναφέρεται μόνο στους Ελληνες, που είναι υπεύθυνοι - αποκλειστικά αυτοί - για τη σημερινή κατάντια της χώρας.
Επειδή η έξοδος από την παρούσα εξαθλίωση εξαρτάται, κατά τη γνώμη μου, αποκλειστικά από εμάς τους Ελληνες• και επειδή με την ψήφο μας της 6ης Μαΐου και τις μετά την 6η Μαΐου προθέσεις μας, όπως αυτές διατυπώνονται στις εκλογικές δημοσκοπήσεις, δεν φαίνεται να έχουμε τη διάθεση να απομακρυνθούμε από τη μεταπολιτευτική μας νοοτροπία, η οποία, και μόνο, οδήγησε τη χώρα στον σημερινό μαρασμό, το μόνο όραμα για την «Ελλάδα που θέλουμε», το οποίο ενδέχεται να αποδειχθεί ρεαλιστικό, θα μπορούσε να περιγραφεί ως εξής:

vendredi 8 avril 2011

Χρονογράφημα-ΤΟ ΣΤΕΚΙ


 Ασπασία Μπούμπαρη

Μαζεύονταν  όλοι σ’ένα καινούριο στέκι. Ήταν συνοικιακό σ’ ένα δρομάκι, «Όπως Παλιά», ή κάπως έτσι το λέγανε, κάτι όπως περασμένη εποχή πάντως ακουόταν. Πώς τώρα όλοι αναπολούν μια εποχή που όπως είναι γνωστό, φτώχια υπήρχε, χαφιέδες υπήρχαν, ψευτιά υπήρχε ,τρόμος υπήρχε, καταπίεση υπήρχε…Τι είναι αυτό λοιπόν που αναπολούν  οι άνθρωποι.  Αχ τα χρόνια που έφυγαν, την φρεσκάδα και τα νιάτα τους . Αυτό  αναπολούν.
  Εκεί λοιπόν σ’ εκείνο το στεκάκι ο Μήτσος ο ταλαίπωρος, ο Νότης ο ξυλάγγουρος , ο Φώντας ο ξηδόντας και ο Πανάγος ο σοφός, κάνανε συνέδρια. Τι ήταν καλό και χάθηκε , και πως άλλαξε ο κόσμος και δεν υπάρχει «σέβας» πλέον, και χάθηκε το φιλότιμο και δος του και τα πίνανε με μισόκλειστα μάτια , και δος του και τα λέγανε βλέποντας οπτασίες του παρελθόντος , ξαναζούσαν για λίγο το γλυκό πουλί της νιότης. Αφηγήσεις κατορθώματα, ανεκπλήρωτοι έρωτες , ξέφρενα γλέντια στις συνοικίες με τα χαμηλά κόκκινα φωτάκια σε δρόμους σκοτεινούς, κάτω απο πονεμένους ουρανούς.