Καθώς στο ερώτημα του Βήματος
«Ποια Ελλάδα θέλουμε - Πώς θέλουμε να είναι η Ελλάδα από εδώ και πέρα» η
απάντηση διατρέχει τον κίνδυνο του μαξιμαλισμού (έκφραση μεγαλόσχημων
ευχών, δυσεκπλήρωτων ελπίδων, εξωπραγματικών οραματισμών), πιστεύω ότι
θα ήταν σκοπιμότερο να περιοριζόταν κανείς στη διατύπωση λογικών
επιθυμιών, ορισμένες από τις οποίες ενδέχεται να υπάρχει κάποια
πιθανότητα να πραγματοποιηθούν, ως έναν βαθμό.
Το ερώτημα είναι, βέβαια, μετωνυμικό: δεν αναφέρεται στην Ελλάδα ως
γεωγραφική αλλά ως ανθρώπινη περιοχή, εννοεί δηλαδή τους κατοίκους του
ελληνικού χώρου, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι Ελληνες• για την
ακρίβεια, αναφέρεται μόνο στους Ελληνες, που είναι υπεύθυνοι -
αποκλειστικά αυτοί - για τη σημερινή κατάντια της χώρας.
Επειδή η έξοδος από την παρούσα εξαθλίωση εξαρτάται, κατά τη γνώμη
μου, αποκλειστικά από εμάς τους Ελληνες• και επειδή με την ψήφο μας της
6ης Μαΐου και τις μετά την 6η Μαΐου προθέσεις μας, όπως αυτές
διατυπώνονται στις εκλογικές δημοσκοπήσεις, δεν φαίνεται να έχουμε τη
διάθεση να απομακρυνθούμε από τη μεταπολιτευτική μας νοοτροπία, η οποία,
και μόνο, οδήγησε τη χώρα στον σημερινό μαρασμό, το μόνο όραμα για την
«Ελλάδα που θέλουμε», το οποίο ενδέχεται να αποδειχθεί ρεαλιστικό, θα
μπορούσε να περιγραφεί ως εξής: