Κωλοτούμπες "διανοουμένων"

"Φυτεύοντας" τη νέα "μεγάλη ιδέα" στους "οργανικούς" διανοούμενους

Η απονενοημένη ωστόσο πολιτική πράξη του συνταξιούχου φαρμακοποιού βαραίνει ασύλληπτα περισσότερο από όλα τα διπλώματα, τα πτυχία, τις διακρίσεις, το κύρος, τον «στοχασμό» και τις αναλύσεις όλων μαζί από εκείνους που μαζεύτηκαν χθες στην εκδήλωση του Μπενάκη για να ακούσουν την φτηνή προπαγάνδα του Βενιζέλου

Από το Μαρικάκι
Αν στους περισσότερους ανθρώπους η αυτοκτονία του Δημήτρη Χριστούλα προκάλεσε μαζί θυμό και λύπη, συγκίνηση και οργή, το βέβαιο είναι ότι η οργή τους θα υπερπολλαπλασιαστεί αν διαβάσουν τη χθεσινή ομιλία του Βενιζέλου στους «ανθρώπους της τέχνης, των γραμμάτων και της επιστήμης».
Οι οποίοι δέχτηκαν να πάνε να ακούσουν τον Βενιζέλο και μάλιστα να τον ακούσουν να τους νουθετεί, να τους καθοδηγεί και να τους καλεί στη διαμεσολάβησή τους για τη διάδοση κι επεξήγηση στην κοινωνία των λόγων εθνικού συμφέροντος που επιβάλλούν την εξακολούθηση της συγκεκριμένης πολιτικής εκποίησης της χώρας!

Οι διανοούμενοι έχουν χρέος να επαναπροσδιορίσουν την έννοια του δημόσιου συμφέροντος

Γρηγόρης Μπέκος 
Δυο ιστορικοί συζητούν για τον φοβερό 20ό αιώνα

Ο Αγγλος Τόνι Τζουντ και ο Αμερικανός Τίμοθι Σνάιντερ επιστρατεύουν τις γνώσεις και τις εμπειρίες τους

Δυο έγκριτοι επιστήμονες και ταυτόχρονα ταξιδιώτες κουβεντιάζουν για τα πολλά αναπάντητα ερωτήματα που μας κατέλειπε ο αιώνας που έφυγε.

Ο Αγγλος Τόνι Τζουντ, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και συγγραφέας του εμβληματικού έργου «Postwar: A History of Europe Since 1945» («Μετά τον Πόλεμο: Μια ιστορία της Ευρώπης μετά το 1945», Penguin Press, 2005) έφυγε από τη ζωή τον Αύγουστο του 2010 εξαιτίας μιας ανίατης ασθένειας σωματικού εκφυλισμού. Ηταν τότε 62 ετών.Yπήρξε ένας από τους πιο παρεμβατικούς διανοούμενους στις Η.Π.Α και αυθεντία στην ιστορία της Ευρώπης.

Ο Τζουντ ήταν ένας μαρξιστής ιστορικός αλλά όχι κομμουνιστής, ένας σοσιαλιστής με φιλελεύθερες ιδέες και αξίες, ένας στοχαστής εβραϊκής καταγωγής που επέκρινε κατά καιρούς με σφοδρότητα το κράτος του Ισραήλ για την πολιτική του απέναντι στους Παλαιστινίους.

Πληθωρισμός διανοουμένων

Νίκος Μπακουνάκης 
 Στην αρχή ήταν οι 32. Ένα κείμενο στρογγυλό, ευχολόγιο, που έκλεινε το μάτι μάλλον στην κυβέρνηση για να πει ότι είμαστε μαζί σου. Μετά εμφανίστηκε ένα άλλο κείμενο διανοουμένων. Και σήμερα ένα ακόμη. Τρία κείμενα, τρεις «δημοσιογραφικές» θέσεις, κανένας στοχασμός κι ένας πληθωρισμός υπογραφών. Κι εκεί που λέγαμε που είναι οι διανοούμενοι, ξαφνικά εμφανίστηκαν εκατοντάδες. Ακόμη και στα πάνελ της τηλεοπτικής φλυαρίας, πανελίστες δηλώνουν αυτάρεσκα «εμείς οι διανοούμενοι». Αλλά διανοούμενος δεν είναι μία ιδιότητα που σου τη δίνει ένα πτυχίο, μια πανεπιστημιακή θέση, ένα βιβλίο. Ο διανοούμενος δρα στη δημόσια σφαίρα και η δράση του είναι αναγνωρίσιμη. Οι διανοούμενοι δεν εμφανίζονται εν κενώ. Είναι οργανικά δεμένοι με τις κοινωνίες. Και φαίνεται ότι η δική μας κοινωνία ούτε έχει αναδείξει αλλά ούτε κι έχει ανάγκη από διανοούμενους. Αλλά τι έχει αναδείξει η σημερινή ελληνική κοινωνία; Επιχειρηματίες; Δημοσιογράφους; Η σιωπή είναι χαρακτηριστική. Ακόμη κι όταν εκφράζεται ως φλυαρία. Κανονικό παζάρι.