Μηδίζοντες υπάρχουν πάντοτε. Μαζί με ό,τι άξιο και ενάρετο ενδέχεται να
κληρονομήσαμε από τους θρυλικούς προγόνους μας, ορισμένοι κληρονόμησαν
και το ταλέντο της προσαρμοστικότητας, για να το πω ευγενικά· την τάση
δηλαδή να υπακούουν (από κυνισμό, φιλοτομαρισμό ή σκέτη δειλία) στις
προσταγές του εισβολέα/κατακτητή/ επικυρίαρχου.Σε μία από τις ανακοινώσεις της για την επέτειο του Πολυτεχνείου, η κυβερνητική εκπρόσωπος Σοφία Βούλτεψη εμφανίστηκε βέβαιη ότι «στον αντιδικτατορικό αγώνα έλαβε μέρος με ομοψυχία το σύνολο του ελληνικού λαού, ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης». Μακάρι να ’ταν έτσι. Μακάρι να ταυτιζόταν με την αλήθεια η ρομαντική επιθυμία μας, που εξαγιάζει και εξιδανικεύει τον λαό. Η πραγματικότητα όμως, έτσι όπως τη θυμούνται όσοι βρίσκονταν σε ώριμη ηλικία στα βαριά χρόνια της δικτατορίας και όπως την κατέγραψαν και τη διερεύνησαν πλήθος ιστορικές μελέτες, δεν αφήνει κανένα περιθώριο για να γίνει πιστευτός ο ισχυρισμός ότι ο λαός αντιστάθηκε με μια ψυχή και δυναμικά στη χούντα· κι αν όχι από τον πρώτο καιρό, έστω από το 1968 και έπειτα ή από το 1970.
