Του Στέφανου Κωνσταντινίδη*
Τα θύματα της σημερινής οικονομικής κρίσης
είναι πολλά. Υπάρχουν όμως κάποιες κοινωνικές κατηγορίες που σίγουρα πληρώνουν
πολύ περισσότερα κάτω από τις σημερινές άθλιες συνθήκες που δημιούργησε
πλανητικά ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός όπως οι άνεργοι, οι ηλικιωμένοι, οι
γυναίκες και η νέα γενιά. Παρόλο που οι ηλικιωμένοι με χαμηλές συντάξεις είναι αυτοί που υποφέρουν περισσότερο, αυτοί
οι οποίοι θα πληρώσουν δύο φορές για την κρίση αυτή είναι οι νέοι. Και είναι
σωστό αυτό που ακούεται ότι πρόκειται για τη θυσία μιας ολόκληρης γενιάς. Από
τη μια οι νέοι αυτοί σε αντίθεση με την προηγούμενη γενιά αντιμετωπίζουν το
τεράστιο πρόβλημα της ανεργίας. Η εποχή της βεβαιότητας για μια εξασφαλισμένη
εργασία με ένα αξιοπρεπή μισθό έχει τελειώσει. Ακόμη και στις πιο πλούσιες
χώρες του ανεπτυγμένου καπιταλισμού η ανεργία μαστίζει τους νέους ανθρώπους.
Αλλά και όταν ακόμη είναι δυνατή η εξεύρεση κάποιας εργασίας αυτή είναι δυνατή
κάτω από πολύ δυσμενείς συνθήκες. Η μονιμότητα στον τομέα αυτό έχει ουσιαστικά
καταργηθεί ενώ ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της σημερινής αγοράς εργασίας
είναι η υποαπασχόληση με την απασχόληση πολλές φορές σε δύο ή και περισσότερες
εργασίες. Είναι επίσης χαρακτηριστικό το γεγονός ότι οι περισσότεροι νέοι δεν
μπορούν να απασχοληθούν στους τομείς για τους οποίους έχουν κάνει σπουδές.
Ως να μη έφτανε όμως αυτό οι σημερινοί
νέοι θα κληρονομήσουν ένα τεράστιο χρέος που δημιούργησε η προηγούμενη γενιά.
Έτσι ενώ θα είναι φτωχότεροι από την προηγούμενη γενιά και με χειρότερες
συνθήκες απασχόλησης, θα κληθούν να πληρώσουν και για την κακή διαχείριση της
προηγούμενης γενιάς. Ασφαλώς όμως το
θέμα δεν πρέπει να τίθεται μόνο σε αυτό το επίπεδο. Μπορεί κανείς να προσάψει
ανευθυνότητα διαχείρισης στην προηγούμενη γενιά, όμως η οικονομική κρίση είναι
συστημική και οφείλεται στον τρόπο που διαρθρώθηκε η παγκόσμια οικονομία στο πλαίσιο ενός νεοφιλεύθερου
καπιταλιστικού συστήματος όπου μικρές μειοψηφίες λυμαίνονται ένα τεράστιο
πλούτο.
