Μαρία Πετροπούλου*
«Μια εικόνα χίλιες λέξεις», λέει μια κινεζική παροιμία. Χθες γύρω στις 21.00 μ.μ κάνοντας μια βόλτα στους δρόμους της απρόσωπης πόλης, στο κέντρο της πρωτεύουσας, αντίκρισα μια εικόνα ντροπής και αποτροπιασμού. Μια μεσήλικη γυναίκα με τους δυο γιους της σκυμμένοι και οι τρεις σε έναν κάδο σκουπιδιών έψαχναν με μανία λίγα απομεινάρια τροφής για να εξασφαλίσουν τον επιούσιο. Κοντοστάθηκα παρατηρώντας τα παιδιά με τα ντροπιασμένα μάτια και τα βουλιαγμένα μάγουλα. Στα πρόσωπά τους ήταν ζωγραφισμένη η θλίψη και η ντροπή γιατί προφανώς δεν άντεχαν αυτόν τον εξευτελισμό.
«Μια εικόνα χίλιες λέξεις», λέει μια κινεζική παροιμία. Χθες γύρω στις 21.00 μ.μ κάνοντας μια βόλτα στους δρόμους της απρόσωπης πόλης, στο κέντρο της πρωτεύουσας, αντίκρισα μια εικόνα ντροπής και αποτροπιασμού. Μια μεσήλικη γυναίκα με τους δυο γιους της σκυμμένοι και οι τρεις σε έναν κάδο σκουπιδιών έψαχναν με μανία λίγα απομεινάρια τροφής για να εξασφαλίσουν τον επιούσιο. Κοντοστάθηκα παρατηρώντας τα παιδιά με τα ντροπιασμένα μάτια και τα βουλιαγμένα μάγουλα. Στα πρόσωπά τους ήταν ζωγραφισμένη η θλίψη και η ντροπή γιατί προφανώς δεν άντεχαν αυτόν τον εξευτελισμό.